مقايسه‌ي اثر پلاسماهاي غني از فيبرين پيشرفته با لكوسيت‌دار در ميزان چسبندگي فيبروبلاستي روي غشاي كلاژني

مقدمه: حضور فاكتورهاي رشدي و سايتوكين‌ها در پلاكت‌ها، نقش كليدي در التهاب و ترميم زخم‌ها دارند. از اين‌رو Advanced-platelet rich fibrin وLeukocyte-platelet rich fibrin به عنوان محصولات پلاكتي در درمان‌هاي پريودنتال مورد استفاده قرار مي‌گيرند. اين مطالعه با هدف مقايسه‌ي اثر L-PRF و A-PRF بر روي ميزان چسبندگي فيبروبلاست‌هاي لثه‌اي بر روي غشاي كلاژني انجام شد.مواد و روش‌ها: در اين مطالعه‌ي تجربي- آزمايشگاهي (in vitro) كه در زمستان 1399 در مركز ذخاير ژنتيكي ايران انجام شد، غشاء به پنج قطعه 5×5 ميلي‌متري تبديل و در ته چاهك يك محيط كشت 5 چاهكي قرار داده شد. يك ميلي‌ليتر A-PRF به دو چاهك و به دو چاهك ديگر نيز حجم وزني مشابه A-PRF، از ماده‌ي L-PRF اضافه گرديد. به طور كلي در مطالعه، 5 گروه اصلي (4 گروه آزمون و يك گروه شاهد) در نظر گرفته شد و در هر گروه، 6 نمونه و در مجموع 30 نمونه جهت تصويربرداري انتخاب گرديد. به هر كدام از گروه‌ها، تعداد 104 سلول فيبروبلاست اضافه شد. چسبندگي سلولي توسط ميكروسكوپ الكتروني پس از 24 ساعت از فيكساسيون بررسي شد. ميزان چسبندگي با استفاده از آزمون‌هاي آماري ANOVA و Scheffe با سطح معني‌داري (0.001 p-value) آناليز گرديد.يافته‌ها: آزمون ANOVA اختلاف معني‌داري بين ميانگين تعداد فيبروبلاست‌هاي لثه‌اي چسبيده به غشا كلاژني در حضور A-PRF، L-PRF (به ترتيب با ميانگين 12.50 و 13.75) و گروه شاهد (با ميانگين 4.67) نشان داد (0.001 p value). بر اساس نتايج آزمون Scheffe، ميانگين تعداد فيبروبلاست‌هاي لثه‌اي چسبيده به غشاء كلاژني در حضور A-PRF و L-PRF اختلاف معني‌داري از لحاظ آماري نداشت (0.05 p-value).نتيجه‌گيري: افزودن لخته‌ي فيبريني منجر به افزايش چسبندگي سلول‌هاي فيبروبلاست مي‌شود هرچند از لحاظ آماري تفاوت معني‌داري بين A-PRF و L-PRF در چسبندگي سلول‌هاي فيبروبلاست وجود نداشت.