بررسي تأثير درمان‌هاي پريودنتال بر مقاومت به انسولين در افراد ديابتيك مبتلا به پريودنتيت

مقدمه: هدف مطالعه‌ي حاضر، بررسي تأثير درمان غير جراحي پريودنتال بر مقاومت به انسولين و شاخص‌هاي پريودنتال در افراد ديابتيك مبتلا به پريودنتيت در دانشكده‌ي دندان‌پزشكي اصفهان و مركز پزشكي خرم در سال‌هاي 95-1394 بود. مواد و روش‌ها: اين مطالعه به صورت كارآزمايي باليني كنترل شده يك‌سوكور بر روي 60 مراجعه‌كننده به مركز درماني خرم و دانشكده‌ي دندان‌پزشكي اصفهان در سال 95-1394 انجام شد. بيماران بر اساس كنترل قند خون در چهار گروه قرار گرفتند. قبل از درمان، شاخص‌هاي پريودنتالي اندازه‌گيري شد و ميزان مقاومت به انسولين در اين بيماران با كمك رزيستين بزاق تعيين گرديد. پس از انجام فاز يك درمان پريودنتال و گذشت سه ماه مجدداً شاخص‌هاي مربوطه سنجيده شدند. در نهايت داده‌ها با استفاده از آزمون‌هاي آماري آناليز واريانس يك‌طرفه Tukey s Post Hoc Test و Paired Smaples T-test، مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. 0.05 = α به عنوان سطح معني‌داري در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد، ميانگين هموگلوبين گليكوزيله، عمق پاكت، درصد نواحي داراي خونريزي و شاخص پلاك در هر 4 گروه قبل و بعد از درمان تفاوت معني‌دار داشت (05.0 p value )، اگرچه ميانگين تغييرات اين شاخص‌ها بين گروه‌ها معني‌دارنبود (به ترتيب 45، 58، 19 و 48 درصد). نتيجه‌گيري: انجام درمان‌هاي غير جراحي پريودنتال باعث بهبود شاخص‌هاي پريودنتالي وكاهش ميزان هموگلوبين گليكوزيله و رزيستين بزاق مي‌شود، ولي بين شدت ديابت و شاخص‌هاي ذكر شده ارتباطي ديده نشد.