مطالعه زبري، بافت سطح و نيروهاي برشي در تراشكاري پرداخت فولاد سخت‌كاري شده 1/1191 با استفاده از ابزار برشي بافت‌دار

در اين پژوهش، اثر روش بافت‌دار كردن سطح براده ابزار در بهبود كيفيت سطح در فرايند تراشكاري فولاد 1.1191 با سختي 45 راكول‌سي (ماشين‌كاري سخت) مورد بررسي قرار گرفت. به همين منظور، با فرض بافت حفره‌اي منظم ابزار، پارامترهاي قطر، گام و عمق حفره و همچنين فاصله الگو از لبه برش اصلي ابزار در سه سطح، تغيير داده شد. با استفاده از روش طراحي آزمايش تاگوچي، نه آزمايش (ابزار) طراحي شد و به منظور اطمينان از نتايج بدست ‌آمده، آزمايش‌ها در حالت خشك و روانكاري شده در دو مرتبه تكرار شدند. نيروهاي ماشين‌كاري در حين انجام آزمايش‌ها و زبري سطح قطعه نهايي در دو حالت ماشين‌كاري با روانكار و خشك اندازه‌گيري گرديد. نتايج نشان داد كه در تراشكاري با ابزار بافت‌دار به همراه روانكار، تغيير پارامترهاي گام الگوي بافت و فاصله الگو از لبه برش در بازه مورد بررسي، به ترتيب تا 57.6% و 39.2% زبري سطح قطعه‌كار را افزايش دادند. اين درحالي است كه افزايش قطر حفره بافت، به‌واسطه كاهش سطح تماس ابزار با براده توليدي و روان‌كاري بهتر موضع برش، توانست تا 40.7% زبري سطح قطعه‌كار را بهبود بخشد. پارامتر عمق حفره‌هاي بافت ابزار نيز تاثير معني‌داري بر بهبود روان‌كاري و كاهش زبري سطح نهايي نداشت. در حالت تراشكاري خشك، افزايش قطر بافت سطح و كاهش گام الگوي حفره‌ها، به‌ترتيب زبري سطح را تا 10.6% و 29% كاهش دادند. بررسي تصاوير ميكروسكوپ الكتروني نيز حاكي از توليد سطحي يكنواخت‌تر در تراشكاري با ابزار بافت‌دار بهينه بود.