مقايسه اثربخشي روان درماني تحليل كاركردي و شفقت درماني بر تحمل پريشاني و دشواري تنظيم هيجان در بيماران قلبي و عروقي

هدف اين پژوهش بررسي تاثير روان درماني تحليل كاركردي و شفقت درماني بر تحمل پريشاني و دشواري تنظيم هيجان بيماران قلبي- عروقي بود. اين پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون، پس آزمون باگروه كنترل بود. جامعه آماري شامل كليه بيماران قلبي- عروقي شهر مشهد در سال 1399 بودند. نمونه پژوهش شامل 45 بيمار قلبي- عروقي مراجعه كننده به كلينيك و درمانگاه وليعصر بودند كه به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شده و سپس به ‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (هر گروه 15 نفر) و يك گروه كنترل (15 نفر) جايگزين شدند. پس از اجراي پيش آزمون، گروه هاي آزمايش تحت مداخلات روان درماني تحليل كاركردي و شفقت درماني قرار گرفتند و در پايان از هر دو گروه پس آزمون به عمل آمد، اما گروه كنترل مداخله اي دريافت نكرد. ابزار پژوهش شامل مقياس تحمل پريشاني Simons و Gaher (2005) و پرسشنامه دشواري در تنظيم هيجان Gratz و Roemer (2004) بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و روش تحليل كواريانس چندمتغيره تحليل شد. نتايج نشان داد بين اثربخشي روان درماني تحليل كاركردي و شفقت درماني بر تحمل پريشاني و دشواري تنظيم هيجان بيماران مبتلا به بيماري قلبي و عروقي تفاوت معناداري وجود دارد (P 0/05). شفقت درماني اثربخشي بيشتري نسبت به روان درماني تحليل كاركردي بر تحمل پريشاني و دشواري تنظيم هيجان بيماران مبتلا به بيماري قلبي و عروقي دارد. بر اساس يافته ها مي‌توان نتيجه گرفت كه شفقت درماني منجر به افزايش تحمل پريشاني و كاهش دشواري در تنظيم هيجان بيماران قلبي- عروقي مي شود.