تاثير آموزش ايماگوتراپي بر انعطاف پذيري شناختي و تنيدگي والدگري والدين داراي كودكان ناشنوا

هدف: بررسي اثربخشي آموزش ايماگوتراپي بر انعطاف پذيري شناختي و تنيدگي والدگري زوجين داراي فرزندان ۱۲-۷ سال ناشنواي شهر خرم آباد بود. روش: روش پژوهش حاضر نيمه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش حاضر را كليه زوجين داراي فرزند ناشنواي 7 تا 12 سال كه داراي پرونده در مركز بهزيستي شهر خرم‌آباد در سال ۱۴۰۰ بودند، تشكيل داد. از بين جامعه آماري تعداد ۳۰ نفر به‌صورت در دسترس انتخاب و در ادامه اين تعداد آزمودني به ‌صورت تصادفي ساده در دو گروه آزمايش و گواه (هر گروه 15 نفر) گمارده شدند. داده‌هاي پژوهش با استفاده از پرسشنامه انعطاف پذيري شناختي دناي و ونادروال (۲۰۱۰) و پرسشنامه تنيدگي والدين بري و جونز (19۹۵) جمع‌‌آوري شد. گروه آزمايش به مدت ۱۰ جلسه ۲ ساعته تحت آموزش ايماگوتراپي قرار گرفتند. داده‌ها با تحليل كوواريانس چندمتغيري و تك‌متغيري مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: نتايج حاصل از تجزيه و تحليل داده-هاي پژوهش نشان داد كه آموزش ايماگوتراپي در افزايش انعطاف‌پذيري شناختي و كاهش تنيدگي والدگري زوجين موثر بوده است P 0/01 . نتايج اين پژوهش حاكي از كاربرد مفيد رويكرد آموزش ايماگوتراپي در بهبود انعطاف پذيري شناختي و كاهش تنيدگي والدگري زوجين داراي فرزندان ناشنوا بود.