بررسي تطبيقي زمينه‌هاي بدعت؛ از نگاه قرآن و عهدين و راهكار‌هاي برون رفت از آن بر اساس قرآن و نهج‌البلاغه

بدعت و بدعت‌گذاري آفتي است كه بسياري از اديان ‌گريبانگير اين موضوع بوده‌اند. پرداختن به اين مسأله كه دين اسلام و رهبران الهي، چگونه به اين موضوع پرداخته و توانسته‌اند خطرات اهل بدعت را براي مخاطبان خود ذكر كنند، مورد عنايت اين مقاله بوده است. قرآن و نهج‌البلاغه كه مجموعه مدوني از معارف الهي هستند، هر كدام به نوبه خود به بيان تشخيص بدعت‌ها پرداخته و راه‌هاي برون رفت از اين موضوع را بيان نموده‌اند. در نهج‌البلاغه هم مولاي متقيان بدعت را يكي از آفات مهم ديني و اجتماعي بر شمرده وآن تغيير احكام خدا بر طبق خواسته‌هاي دل و هواي نفس و بدعت گزاري در دين خداست. هدف اين مقاله بررسي تطبيقي آسيب‌هاي راه يافته در نتيجه بدعت و راهكار‌هاي برون‌رفت از آن در قرآن و نهج‌البلاغه بوده است. يافته‌هاي اين تحقيق نشان داده است كه اهل بيت bبعد از پيامبرa كه مبيّن اصلي بودند، مهم‌ترين مبيّنان قرآن هستند كه با رفتار تبييني خود در صدد هدايت اعتقادي مردم بودند. نتيجه بررسي‌هاي اين تحقيق نشان داد كه اصلي‌ترين معضل بدعت اين است كه باور‌هاي مردم را تغيير داده، تا آن جا كه مي‌تواند مذهب جديدي ايجاد نمايد.