مؤلّفه‌هاي آوايي نامه سي و يكم نهج‌البلاغه (تحليل سبك شناسي)

از موضوعات مورد بررسي در سبك‌شناسي، بررسي ضرب‌آهنگ و يا موسيقايي متن ادبي و به عبارت ديگر، لايه آوايي اثر ادبي است كه نحوه كاربرد واحدهاي آوايي در يك موقعيّت زباني و نيز كاركرد بياني آواهاي زبان را بررسي مي‌كند. نامه سي و يكم نهج‌البلاغه، نه فقط از منظر محتوايي، بلكه از منظر موسيقايي نيز قابل تأمّل است. واژگان سحرآميز وكاربرد آواهاي متناسب با مضمون، به يك مختصّه سبك‌ساز در اين نامه تبديل شده است. ساختار آوايي اين نامه و تناسب بين دلالت‌هاي آوايي و انفعالات اميرالمُؤمنين عليه السلام، چنان بر روح و روان خواننده تأثير مي‌گذارد كه آن را تا سرحدّ شعر ارتقا داده است. مقاله حاضر با رويكرد توصيفي- تحليلي، و در برخي موارد با بهره‌گيري از روش‌هاي آماري، به تحليل و بررسي مؤلّفه‌هاي عمده موسيقي‌آفرين در نامه سي و يكم پرداخته، و از يافته‌هاي زبان‌شناختي استمداد جسته است. مهم‌ترين نتيجه پژوهش حاضر اين است كه نامه امام علي عليه السلام به فرزند خويش داراي بافت زباني بي‌نظيري بوده، و ويژگي‌هاي آوايي منحصر به فرد واژگان به كار رفته در آن، در كنار سجع، تكرار و ديگر محسّنات لفظي همچون جناس و طباق و نيز ساختار صرفي واژگان، منجر به آهنگين شدن آن گشته است.