نگاشت ‏هاي كلي سيماي دنيا و آخرت در نامه ‏هاي امام علي (ع) از منظر زبان شناسي شناختي

يكي از مهم‏ترين موضوعات مورد توجه امام علي عليه السلام در كلام خود، نگاه اخلاقي و معنوي او به دنيا و تاكيد و تحذير مكرر دنيا‏پرستان از آن و توجّه آنان به آخرت است. زيرا از منظر ايشان، اعراض از دنيا يا هدف تلقي نكردنِ آن، و نيز، توجه به آخرت، يكي از مهم‏ترين پايه‏هاي زيست اخلاقي در جهان است. بنابراين، امام عليه السلام براي تفهيم بهتر اين نگرش، از روش‌هاي زباني، بياني و بلاغي گوناگوني بهره مي‏ گيرد كه بسياري از مضامين بلند و والاي ايشان را مي‏توان با نظريه معاصر استعاره (استعاره مفهومي)، بهتر و مؤثّرتر توضيح و آموزش داد، زيرا با توجه به اينكه اين مضامين اخلاقي و مصاديق آن مفاهيمي ذهني هستند، لذا نحوه درك بشر از آنها تأمل برانگيز است، بنابراين اين نظريه يكي از نظريه‌هاي مهم زبان شناسي است كه مي‌تواند اين موضوعات را به خوبي تبيين كند. از اين رو، در اين پژوهش تلاش شده تا با تكيه بر داده‌هاي زبان شناختي، از مفاهيم اخلاقي و ذهني امام علي عليه السلام درباره دنيا وآخرت، رمز گشايي بيشتري نسبت به بلاغت سنتي صورت و سامان بگيرد. به همين منظور، نويسندگان، بسياري از نگاشت‏هاي مربوط به حوزه‏هاي دنيا و آخرت در نامه‏ هاي امام علي عليه السلام را گرد‏آوري نموده و بر پايه استعاره مفهومي به تحليل و تبيين آن‏ها اقدام كرده‏‌اند.