اثربخشي زوج‌درماني مبتني بر رويكرد ارتباطي ستير بر فرسودگي جسمي، رواني و هيجاني زناشويي زوجين متقاضي طلاق

پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي زوج‌درماني مبتني بر رويكرد ارتباطي ستير بر فرسودگي جسمي، رواني و عاطفي زناشويي زوجين متقاضي طلاق در شهرستان تبريز صورت گرفته است. روش پژوهش، از نوع نيمه تجربي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با دو گروه آزمايشي و گواه با دوره پيگيري (سه ماهه) بود. جامعه آماري شامل كليه زوجين متقاضي طلاق شهرستان تبريز در سال 1400 بود. نمونه آماري، تعداد 40 نفر از جامعه مذكور بود كه به روش نمونه‌گيري هدف‌مند به‌عنوان حجم نمونه انتخاب و در دو گروه آزمايشي و گواه (20 نفر در هر گروه) به‌صورت تصادفي جايگزين شدند. ابزار پژوهش فرسودگي زناشويي پاينز (CBM) بود. برنامه مداخله‌اي ستير (8 جلسه 70 دقيقه‌اي) به گروه آزمايش آموزش داده شد. داده‌ها با استفاده از تحليل واريانس اندازه‌هاي مكرر تحليل شدند. نتايج تحليل اين پژوهش نشان داد كه زوج‌درماني مبتني بر رويكرد ارتباطي ستير بر كاهش فرسودگي جسمي، رواني و عاطفي زناشويي زوجين متقاضي طلاق تأثير مثبت و معنا‌داري دارد (0.01 P). همچنين، اثربخشي در مرحله پيگيري سه ماهه تداوم داشت. در مجموع، نتايج به‌دست‌آمده از اين پژوهش، سودمندي و تأثير زوج‌درماني مبتني بر رويكرد ارتباطي ستير بر فرسودگي جسمي، رواني و عاطفي زناشويي زوجين متقاضي طلاق را تأييد مي‌كند.