بررسي تطبيقي اثربخشي آموزش‌هاي قبل از ازدواج به روش برنامه آگاهي بر باورهاي ناكارامد زوجي در افراد متقاضي ازدواج

پژوهش حاضر باهدف مقايسه اثربخشي آموزش‌هاي قبل از ازدواج به روش برنامه آگاهي و انتخاب بين فردي و ‏رويكرد چندبعدي بومي‌نگر بر باورهاي ناكارامد زوجي در افراد متقاضي ازدواج انجام شد. روش پژوهش حاضر از ‏نظر هدف كاربردي و از نظر روش اجرا از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون_ پس آزمون با گروه گواه است. ‏جامعه آماري پژوهش حاضر شامل كليه افراد متقاضي ازدواج شهر اراك در سال 1399 بود كه از تاريخ 20/01/1399 ‏تا 20/03/ 1399 جهت دريافت مشاوره قبل از ازدواج به كانون زندگي پايدار مراجعه كردند واز بين آنان تعداد 60 نفر ‏به صورت دردسترس انتخاب و به صورت تصادفي در سه گروه آزمايشي برنامه آگاهي و انتخاب بين فردي (20 نفر)، ‏گروه آموزشي بومي‌نگر (20 نفر) و گروه گواه (20 نفر) قرار گرفتند. در اين مطالعه، بيماران ‏OCD‏, بيماران دچار ‏اختلالات اضطرابي و خلقي، افراد دچار اعتياد، اختلال شخصيت مرزي و دمانس وارد مطالعه نشدند و صرفاً افرادي ‏وارد مطالعه شدند كه فاقد اختلالات روانپزشكي هستند. در اين مطالعه، محتواي‎ ‎جلسه هاي‎ ‎آموزش قبل از ازدواج با‎ ‎تكيه‎ ‎بر‎ ‎اصول‎ ‎و‎ ‎فنون‎ ‎برنامه آگاهي و انتخاب بين فردي (‏PICK‏)‏‎ ‎به صورت هفتگي دو جلسه 90 دقيقه‌اي‎ ‎و آموزش ‏چندبعدي بومي‌نگر به صورت 10 جلسه 40 دقيقه‌اي انجام شد. ابزار گردآوري اطلاعات پرسشنامه باورهاي‎ ‎ارتباطي ‏ايدلسن‎ ‎و‎ ‎اپستين‎ ‎‏(1982) بود و براي تحليل داده‌ها از آزمون تحليل كواريانس با استفاده از نرم‌افزار ‏SPSS‏ نسخه 22 ‏استفاده شد. براساس نتايج، بين اثربخشي آموزش‌هاي قبل از ازدواج به روش برنامه آگاهي و انتخاب بين فردي و ‏رويكرد چندبعدي بومي‌نگر بر باورهاي ارتباطي در دو باور مربوط به باور توقع ذهن خواني و باور به عدم تغيير همسر ‏معنادار بود. ‏