ارزيابي وضعيت شهروندان هوشمند در شهرهاي ايران (نمونه موردي: شهر تهران)

براساس مباني نظري شهر هوشمند، نسل سوم شهرهاي هوشمند در جهان بر «شهروندان هوشمند» تأكيد دارند تا زيرساخت هاي پشتيبان؛ در واقع هوشمند شدن شهرها بيشتر از آنكه منوط به توسعه فناوري هاي نوين و زيرساخت ها باشد به هوشمند شدن شهروندان بستگي دارد. همچنين شاخص هاي مصوب بين المللي سنجش و ارزيابي وضعيت هوشمندي شهروندان وجود دارند كه البته بر اساس شرايط فرهنگي و زمينه اي هر منطقه نيز قابل تدقيق هستند. لذا باتوجه به اهميت موضوع و با هدف استخراج و آسيب شناسي شاخص هاي هوشمندي شهروندان در ايران، در اين پژوهش پس از مطالعات اسنادي و با ابزار كتابخانه اي، با روش مفهوم سازي، ابتدا شاخص ها و زيرشاخص هاي ارزيابي شهروندان هوشمند استخراج شده‌اند و سپس در مرحله مطالعات پيمايشي، پرسشنامه هاي الكترونيك براي سنجش شاخص هاي مذكور طراحي شده و در بين حدود 270 نفر از شهروندان شهر تهران(به عنوان پايتخت و پيشرو در زمينه هوشمندسازي در كشور) توزيع شده است. در مرحله بعد تحليل‌هاي كمي و كيفي صورت گرفته اند. با استفاده از رگرسيون چند متغيره و آزمون بتا شاخص هاي مرتبط رتبه بندي و تفسير شده اند. در نهايت نتايج نشان مي دهد شاخص مشاركت، مهمترين ركن را در حيطه شهروند هوشمند دارد و اين امر حاكي است كه لزوماً ارتقاء نقش شهروندان منوط به تأمين زيرساخت ها و ورود فناوري هاي نوين در شهرها نيست. همچنين پيشنهادهايي در جهت تربيت شهروندان هوشمند از سطح پيش دبستان تا دانشگاه نيز ارائه شده است.