واكاوي نقش مديريت ريسك مبتني بر هوش مصنوعي در افزايش چابكي و قابليت‌هاي مهندسي مجدد زنجيره تامين

سازمان ها در محيط تجاري پويا از زنجيرۀ تأمين چابك به منزلۀ راهبرد اصلي براي مقابله با بي ثباتي استفاده مي كنند. بنابراين چابكي يك شركت دانش بنيان نشان‌دهنده‌ي پاسخگويي آن شركت در هنگام مواجهه با تغييرات داخلي و خارجي است و شركتهاي دانش بنيان چابك توانايي رقابت با ساير شركتها را در ارايه خدمات به بازار هدف دارند. از اين رو در پژوهش حاضر به بررسي تاثير مديريت ريسك مبتني بر هوش مصنوعي پرداخته مي‌شود. اين مطالعه از نظر هدف، كاربردي است و از ديدگاه نحوه گردآوري داد‌ه‌ها نيز، اين بررسي در حوزه تحقيقات توصيفي از نوع پيمايشي قرار دارد. جامعه آماري پژوهش حاضر متشكل از كاركنان شركت‌هاي دانش بنيان است كه تعداد 280 نفر از اعضاي نمونه در دسترس قرار گرفته و پرسشنامه‌ها تكميل شد. در اين پژوهش براي گردآوري داده‌ها از دو روش كتابخانه‌اي و ميداني بوده و متغيرهاي موردبررسي در مطالعه حاضر از طريق نظرخواهي با استفاده از «پرسشنامه الكترونيكي بومي سازي شده» مورد سنجش قرار گرفته‌اند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار spss و روش حداقل مربعات جزئي و نرم‌افزار اسمارت پي.ال.اس. تجزيه و تحليل شدند. بررسي نتايج اين تحقيق نشان داد كه مديريت ريسك مبتني بر هوش مصنوعي بر چابكي و قابليت مهندسي مجدد زنجيره تأمين شركت تأثير مي‌گذارد، همچنين در رابطه غيرمستقيمي قابليت مهندسي مجدد زنجيره تأمين رابطه بين مديريت ريسك مبتني بر هوش مصنوعي بر چابكي و قابليت مهندسي مجدد زنجيره تأمين شركت را ميانجيگري مي‌كند.