اثربخشي درمان كاهش تنيدگي مبتني بر ذهن‌آگاهي بر تاب‌آوري و استرس ادراك شده سالمندان مقيم در سراي سالمندي

افزايش جمعيت سالمندان در كشور همراه با انواع مشكلات تهديد‌كننده سلامت جسم و روان آنها، منجر به واكنش‌هاي هيجاني نامناسب و عوامل تنش‌زا نظير كاهش تاب‌آوري و تشديد استرس در جامعه سالمندان شده است. بنابراين پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي درمان كاهش تنيدگي مبتني بر ذهن‌آگاهي بر تاب‌آوري و استرس ادراك شده در سالمندان مقيم در سراي سالمندان انجام شد. روش پژوهش حاضر از نوع نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه سالمندان مقيم در سراي سالمندي شهر كرمانشاه در سال 1402 بودند كه از ميان آنان 30 نفر با روش نمونه‌گيري دردسترس و با توجه به معيارهاي ورود و خروج به مطالعه انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند. محتواي جلسات درماني برگرفته از ديدگاه سگال و همكاران بود. شركت‌كنندگان در پژوهش به پرسش‌نامه تاب‌آوري كانر و ديويدسون و پرسش‌نامه استرس ادراك شده كوهن و همكاران پاسخ دادند. داده‌ها با روش تحليل كوواريانس تك‌متغيري در نرم افزار SPSS نسخه 26 تحليل شدند. نتايج نشان داد كه گروه آزمايش در پس‌آزمون از نظر هر دو متغير تاب‌آوري و استرس ادراك شده تفاوت معناداري با گروه كنترل داشتند. به عبارت ديگر درمان كاهش تنيدگي مبتني بر ذهن‌آگاهي باعث بهبود تاب‌آوري و كاهش استرس ادراك‌شده در سالمندان شد (P 0/05). با توجه به نتايج پژوهش حاضر، درمانگران مي‌توانند از روش درمان كاهش تنيدگي مبتني بر ذهن‌آگاهي براي مداخله‌هاي مرتبط با سلامت به ويژه براي بهبود تاب‌آوري و كاهش استرس ادراك‌شده استفاده نمايند.