پاكي يا ناپاكي ذاتي انسان مشرك از منظر فقه اماميه

يكي از مسايل مورد بحث نزد فقيهان اماميه، پاكي يا ناپاكي ذاتي انسان مشرك است. آنها مي گويند: انسان مشرك، داراي ناپاكي ذاتي است و همانند سگ و خوك نجس العين مي باشد، بلكه برخي از آنها در اين مسئله ادعاي اجماع و حتي ضرورت مذهب را نموده و دلايل متعددي از آيات و روايات براي اثبات ناپاكي ذاتي كافر كه شامل انسان مشرك نيز مي شود، اقامه كرده اند. در اين پژوهش به روش توصيفي – تحليلي و با گردآوري اطلاعات كتابخانه اي، ضمن بازخواني كلمات فقها، دلايل ياد شده مورد بررسي قرار گرفته و اثبات گرديده كه ادّله ياد شده تمام نمي باشند، دلالت آيات مورد استناد بر ناپاكي ذاتي انسان مشرك تمام نيست، روايات مورد استناد نيز برخي از آنها از نظر سند، مخدوش بوده و برخي از نظر دلالت بر مدّعا تمام نمي باشند، اجماع مورد ادّعا نيز اوّلاً: از نظر تحقق، مشكوك است، ثانياً: در مسأله اي كه اين همه آيات و روايات، مطرح است ، اين اجماع مدركي يا محتمل المدركيه است، كه در هر صورت حجّت نيست، بنابراين ادّله اي كه اثبات ناپاكي ذاتي انسان مشرك اقامه شده اند، ناتمام و مخدوش مي باشند، حال اگر در اين مسئله، ضرورت مذهب، وجود داشته باشد ، همان متبع خواهد بود و گرنه دلايل اقامه شده براي اثبات ناپاكي ذاتي انسان مشرك، تمام نمي باشد.