نقش مؤلفه هاي كنش ارادي انسان در شكل گيري علوم انساني

كنش ارادي انسان، موضوع محوري علوم انساني است. شناخت فرآيند و ساختار اين كنش و فهم نسبت آن با علوم انساني، موجبات معرفت صحيح در علوم انساني را فراهم مي نمايد. پژوهش حاضر با دقت در ساختار كنش ارادي انسان و كاوش در نظريه هاي ارائه شده در اين زمينه، تلاش دارد تا به تبيين نسبت ميان مؤلفه هاي كنش ارادي انسان و علوم انساني بپردازد. نتايج اين پژوهش كه به روش توصيفي – تحليلي پي گرفته شده، نشان مي دهد، انسان نتايج كنش هاي ارادي خود را به صورت تجاربي خواهد داشت و با كثرت انباشت اين تجارب و علوم، ضرورت انشعاب، انقسام و طبقه بندي آنها نمايان مي شود. محتواي علوم انساني، طيفي از علوم و تجارب حاصل از كنش هاي ارادي انسان هستند كه در قالب انشعابات و رشته هاي علمي، طبقه بندي شده اند و تبيين ساختار و مؤلفه هاي كنش ارادي انسان، در فهم دقيق علوم انساني و نسبت علوم مختلف در اين حوزه و ميزان تناسب با نيازهاي انسان، تأثيرگذار بوده و به تلاش هاي علمي در اين حوزه و توسعه دامنه علوم انساني سرعت مي بخشد.