نفي صفات از خداوند و رابطه آن با كمال اخلاص انسان و اعتقاد به امامت

سعادت، آرزوي ديرينه بشر  است كه شناخت خداوند براي رسيدن به آن ضروري است. امام علي عليه‌السلام با بيان نفي صفات به شناخت خداوند پرداخته‌است. اين نوشتار با روش توصيفي- تحليلي به تبيين اين مسأله مي‌پردازد كه «چه تلازمي ميان كمال اخلاص با نفي صفات از حق تعالي وجود دارد»؟ براي تحليل اين مسأله نظرات مختلف در باب صفات الهي، نقد آنها و ديدگاه‌هايي كه مي‌توانند به‌عنوان مصداق نفي صفات قرار گيرند،  معناي اخلاص و رابطه نفي صفات با اخلاص و رابطه توحيد در صفات خداوند با وحدت در صفات امام ‌تحليل مي‌شوند. يافته‌هاي پژوهش حاكي از آن‌است اخلاص تأويل كلمه طيبه لااله‌الا الله و ناظر به نفي هرگونه حيثيت از حق تعالي و بساطت حقيقي در مصداق و مفهوم صفات اوست كه حتي تركيب از حيثيات ذهني در مفهوم صفات را نيز نفي مي‌كند و عبد مخلَص نيز در اثر اعتقاد حقيقي در صفات كمالي‌اش چون خداوند متعال با حفظ مرتبه امكاني‌اش بسيط‌الحقيقه، و تجلي تمام عيار صفات او مي‌گردد و در حديث شريف سلسله الذهب پيروي از او شرط رسيدن به حقيقت كلمه لااله الا الله معرفي مي‌شود.