اثر ناحيه جزر و مدي، مكمل ‌هاي سيماني و مصالح دريايي بر برخي از پارامترهاي دوام بتن

استفاده از ماسه لايروبي شده و آب دريا در توليد بتن با توجه به منابع اوليه اين مواد، عملاً درمحيط هاي دريايي، جزاير و بنادر توجيه پذيرتر است. از طرفي، بررسي پارامترهاي دوام سازه هاي بتني در محيط هاي دريايي خصوصا در شرايط جزرومدي بسيار حساس ميباشد. بدليل آنكه در اين مناطق چرخه‌هاي متوالي خشك/مرطوب، گراديان دما و رطوبت در طول زمان، روند كربناسيون و انتشار يون‌هاي رسانا را تشديد، و نهايتا زوال فيزيكي و شيميايي بتن را تسريع مي‌كند. هدف اين تحقيق بررسي تاثير پوزولانهاي متاكائولن، دوده سيليس و سرباره كوره ذوب آهن بر خواص مكانيكي و ريزساختار بتن ساخته شده از ماسه و آب دريا در شرايط جزرومدي مي باشد. نتايج نشان داد كه استفاده از آب و ماسه دريا در بتن، به دليل حضور نمك هاي كلريد و همچنين پرشدن خلل وفرج توسط اترينگايت ناشي از حمله ي سولفاتها، بهبود 8%/6 خواص مكانيكي در سنين اوليه را به دنبال داشت، ولي پس از آن افت چشمگيري را تجربه كرد. دوده سيليس به دليل منبع بالاي SiO2 و همينطور واكنش پذيري بالا، با تسريع روند مصرف كلسيم هيدروكسيد، ضمن جلوگيري از پيشروي كربناسيون، باعث تشكيل ژل كلسيم-سيليكات-هيدرات متراكم با سطح مخصوص بالا در ريزساختار ناحيه ي انتقال بتن ساخته شده از آب و ماسه دريا شد. همچنين در حضور سولفات منيزيم، دوده سيليس بهتر از سرباره و متاكائولن، از تشكيل اترينگايت و نهايتا گسترش حفرات و ريزترك ها جلوگيري كرد.