كاربرد تحليل پوششي داده‌ها در اندازه‌ گيري كارآيي نسبي مراكز تلفن شهري (مطالعه موردي: مخابرات منطقه آذربايجان ‌شرقي)

پس از خصوصي ‌سازي و پذيرش شركت مخابرات ايران در بازار بورس، اطلاع از وضعيت كارايي مراكز مخابراتي براي سهام‌داران امري اجتناب‌ناپذير است. پژوهش حاضر در صدد پاسخ‌گويي به اين سوال اساسي است كه چگونه مي‌توان مراكز تلفن شهري ناكارآمد را به مرز كارايي رساند. بدين منظور با جمع‌آوري نظرات خبرگان در قالب پرسش‌نامه مقايسات زوجي و آناليز داده‌ها به روش فرايند تحليل شبكه‌اي، متغيرهاي مؤثر در كارايي مراكز مشخص شده است. داده‌هاي خام از آمار و نمرات ارزيابي اخذ شده از ادارات برنامه‌ريزي و بازرسي و ارزيابي و صورت‌هاي مالي منتهي به سال 1396 كه مورد حسابرسي قانوني قرار گرفته، تهيه شده است. سپس به روش تحليل پوششي داده‌ها و در شرايط بازده به مقياس ثابت و متغير، امتياز كارايي مراكز، محاسبه، رتبه‌بندي و در نهايت راه‌كارهاي بهبود كارايي مراكز ناكارآمد استخراج شده است. مطابق يافته‌هاي تحقيق، اختلاف تعداد مراكز ناكارآمد در دو مقياس مذكور، دلالت بر نظريه ناكارايي مقياس، عدم كاركرد مراكز در مقياس بهينه و اتلاف منابع توسط مراكز مي‌باشد. جايگاه ضعيف شهرستان‌ها در جدول رتبه‌بندي، لزوم گزينش رؤساي مخابرات شهرستان‌ها مطابق شايستگي‌هاي فردي و تخصصي را ايجاب مي‌كند. همچنين از عوامل مهم ناكارايي مراكز، عدم وجود فضاي رقابتي-انگيزشي، قدرت تصميم‌گيري و ريسك‌پذيري و وجود محدوديت‌هاي مختلف سازماني و قانوني مي‌باشد.