نقش پيش آگهي دهنده ي گيرنده ي فاكتور رشد اپيدرمال در بيماران با آدنوكارسينوم ريه

بنظر ميرسد مهار كننده هاي تيروزين كيناز EGFR در سرطان هاي غير سلول كوچك مي توانند در جهت افزايش بقا استفاده بشوند. در اين مطالعه در صدد برامديم تا ارتباط بين بروز فاكتور EGFR با ساير متغيرهاي دموگرافيك را بررسي نموده و ببينيم ايا بروز يا عدم بروز ان تاثيري در بقا بيمار دارد يا خير ؟مواد و روش ها: در مطالعه تحليلي مقطعي حاضر، به روش سرشماري، 54 بيمار مبتلا به آدنوكارسينوم ريه مراجعه كننده به بيمارستان هاي شهيد صدوقي و مرتاض يزد طي سالهاي 1395-1391 به مطالعه وارد شدند. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 20 آناليز و تحليل شدند.يافته ها: ميانگين سني بيماران (32 مرد و 22 زن) 59.64±14.79 سال بود. تعداد 13(24.1%) بيمار از لحاظ بروز EGFR مثبت بودند. بين وضعيت EGFR و ميزان بقا ارتباط معني داري مشاهده نشد (P 0.05). همچنين، ارتباط معني داري بين محل تومور، درجه بندي تومور و ميزان بقا (P 0.6, 0.7) يافت نشد. با اين حال، بين ميزان بقا و سن و جنسيت بيماران رابطه معني داري مشاهده شد (P 0.01, p 0.02).نتيجه گيري: با توجه به اين داده ها، سالمندي و جنس مرد شانس زنده ماندن در افراد مبتلا به آدنوكارسينوم ريه را كاهش مي دهد. علاوه بر اين، با توجه به يافته هاي ما EGFR ممكن است يك پيش بيني كننده قوي پيش آگهي نباشد.