مروري بر نقش گيرنده‌هاي فعال‌شده با تكثير پراكسي‌زومي (PPARs) در تنظيم پاسخ‌هاي ايمني و هدف‌گيري آن‌ها جهت درمان بيماري‌هاي مرتبط با سيستم ايمني

گيرنده‌هاي فعال‌شده با تكثيركنندة پراكسي‌زوم (PPARs: Peroxisome proliferator-activated receptors)، به ابرخانوادة گيرندة هسته‌اي هورمون تعلق دارند و پس از اتصال ليگاند طبيعي يا مصنوعي و تشكيل هترودايمر با گيرنده‌هاي رتينوئيك X (RXR: Retinoic X receptors)، به‌عنوان فاكتورهاي رونويسي عمل مي‌كنند. آنها رونويسي از ژن‌ها را آغاز مي‌كنند تا متابوليسم ليپيد و كربوهيدرات را با وضعيت تكثير و تمايز سلول هماهنگ كنند. اسيدهاي‌چرب و مشتقات آنها، ليگاندهاي طبيعي هستند. تاكنون سه نوع PPAR شناسايي شده است: PPARα، PPARγ و PPARβ/δ. براي هريك از اين سه زيرگروه، آگونيست و آنتاگونيست‌هاي دارويي توليد شده است. علاوه‌براين، آگونيست‌هاي همگاني(Panagonists) نيز براي هدف قراردادن تركيبي اين زيرگروه‌ها طراحي شده‌اند تا عوارض جانبي داروها كاهش يابد. PPARs، هومئوستاز انرژي در سلول‌ها كنترل مي‌كنند. به‌علاوه، در سلول‌هاي ايمني نيز بيان مي‌شوند و نقش مهمي در تمايز و سرنوشت آنها دارند. با توجه به تأثير فعاليت PPARs بر عملكرد سلول‌هاي ايمني ذاتي و تطبيقي و همچنين، نقش آنها در بيماري‌هاي مرتبط با سيستم ايمني، مي‌توان با هدف قراردادن اين فاكتورهاي رونويسي، برخي از بيماري‌ها را نظير سندرم آنتي‌فسفوليپيد، التهاب كبد، ميوكارديت، بيماري‌هاي تخريب‌كنندة سيستم عصبي، پسوريازيس، آسم، بيماري التهابي روده، التهاب كليه، اترواسكلروز درمان كرد. علاوه‌براين، به دليل اهميت نقش PPARها در تنظيم متابوليسم بافت‌ها، چند مورد از آن‌ها مورد بررسي قرار گرفتند.