مقايـسه‌ي تأثير پروژسترون ميكرونيزه (يـوتروژستان) و هيدروكسي پـروژسترون كـاپرووات (پرولوتون) بر گردش خون مادر و جنين در زنان در معرض خطر زايمان زودرس

سابقه و هدف: زايمان زودرس يكي از علل عمده‌ي مرگ‌ومير و ناتواني در نوزادان است. در سال‌هاي اخير از پروژستين‌ها براي پيشگيري از زايمان زودرس استفاده شده است. هدف از اين مطالعه مقايسه‌ي اثرات پروژسترون ميكرونيزه (يوتروژستان) و هيدروكسي پروژسترون كاپرووات (پرولوتون) بر گردش خون مادر و جنين در زنان در معرض خطر زايمان زودرس بود. مواد و روش‌‌ها: اين كارآزمايي باليني تصادفي‌‌شده‌ي يك‌سوكور درباره‌ي 80 زن باردار 20 تا 34 هفته كه در معرض خطر زايمان زودرس بودند، انجام شد. در ابتدا، سونوگرافي داپلر از شريان‌هاي رحمي، نافي و مغزي - مياني جنين انجام شد. سپس بيماران به‌طور تصادفي، به دو گروه دريافت‌كننده‌ي پروژسترون خوراكي (200 ميلي‌گرم يوتروژستان، دو بار در روز) به مدت 48 ساعت و پروژسترون عضلاني (500 ميلي‌گرم پرولوتون) تقسيم شدند. يك هفته پس از تجويز داروها، سونوگرافي در هر دو گروه تكرار شد و شاخص ضرباني (PI)، شاخص مقاومت (RI)، حداكثر سرعت سيستوليك (PSV) و نسبت سيستوليك به دياستوليك (S/D) در اين شريان‌ها اندازه‌گيري شد. يافته‌ها: دو گروه از نظر سن، BMI، سن حاملگي، تعداد بارداري، سابقه‌ي زايمان زودرس، طول سرويكس و ديلاتاسيون اوليه‌ي سرويكس مشابه بودند. پس از تجويز پرولوتون، ميزان كاهش RI و  S/Dشريان رحمي بيشتر از يوتروژستان بود (0.05P ). در گروه پرولوتون، شاخص S/D شريان نافي پس از مداخله به‌طور قابل توجهي كاهش يافت (0.021=P)، اما در گروه يوتروژستان، افت اين شاخص معني‌دار نبود. ميانگين شاخص‌هاي S/D و PSV شريان مغزي - مياني بين دو گروه تفاوت داشت (0.05P ). نتيجه‌گيري: دو دارو اثرهاي مشابهي بر گردش خون رحمي و نافي داشتند. پرولوتون تأثير بهتري بر گردش خون مغزي جنين داشت؛ بنابراين، مي‌توان بر اساس ترجيحات بيمار و امكانات دردسترس از هريك از داروهاي فوق استفاده كرد.