بررسي ميزان خواب‌آلودگي و آپنه‌ انسدادي خواب در بيماران ديابتي نوع دو بر اساس پرسش‌نامه‌ Epworth sleepiness scale و STOP-bang و ارتباط آن با هموگلوبين A1c

سابقه و هدف: كم­ خوابي و بي­ خوابي با افزايش خطر ابتلا به ديابت همراه است و از طرف ديگر، اختلالات خواب در افراد مبتلا به ديابت به ميزان درخور توجهي، بيشتر از افراد سالم است. همچنين، طول مدت خواب با كنترل قندخون در ديابت مرتبط است. اين پژوهش با هدف تعيين ميزان خواب­ آلودگي و آپنه‌ي انسدادي خواب در بيماران ديابتي نوع دو و ارتباط آن با ميزان قندخون انجام شد. مواد و روش‌‌ها: در اين مطالعه‌ي مقطعي، ۲۰۰ نفر از بيماران مبتلا به ديابت نوع دو مراجعه­ كننده به بيمارستان شهيد بهشتي همدان در سال 1402 انتخاب شدند. وضعيت كنترل ديابت با هموگلوبين A1c و فراواني خواب‌آلودگي و آپنه‌ي انسدادي با پرسش‌نامه ­هاي ESS و STOP-BANG ارزيابي و با نرم‌افزار SPSS 26 تجزيه‌ وتحليل شد. يافته‌ها: ميانگين سني افراد برابر با ­9.77 ± 56.16 سال بود. بين فراواني نمره‌ي خواب‌آلودگي روزانه با جنسيت (0.001 P)، استعمال سيگار (0.003=P)، پرفشاري خون و ديس‌ليپيدمي (0.001 P) تفاوت معني‌دار مشاهده شد. بين احتمال آپنه‌ي انسدادي خواب با استعمال سيگار (0.002=P) و ديس‌ليپيدمي (0.001=P) تفاوت معني‌دار وجود داشت. بين هموگلوبين A1c با استعمال سيگار (0.001 P) و ديس‌ليپيدمي (0.007=P) تفاوت معني‌دار ديده شد. همچنين، بين هموگلوبين A1c با نمره‌ي خواب‌آلودگي روزانـه (0.036=P) و نـمره‌ي آپـنه‌ي تنفسي هنگـام خـواب (0.034=P) هم‌بستگي مـثبت و معني‌داري وجود داشت.نتيجه‌گيري: در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو، آپنه‌ي انسدادي خواب و خواب ­آلودگي روزانه نسبتاً شايع است و اين اختلالات با كنترل ضعيف قند خون مرتبط‌ هستند.