ارزيابي كارايي معادلات برآوردي حداكثر ضربان قلب جهت تنظيم شدت فعاليت بدني در دانش‌آموزان 8 تا 12ساله

سابقه و هدف: متخصصان قلب و عروق و ورزش براي كنترل فشار كار در ورزش و توان‌بخشي، استفاده از شاخص‌هاي هزينه‌ي اكسيژن مصرفي، ضربان قلب و شاخص خستگي را توصيه مي‌كنند. در اين ميان، كنترل شدت ورزش به‌وسيله‌ي شاخص ضربان قلب بسيار رايج است. بااين‌حال، در ابتدا بايد حداكثر ضربان قلب (HRmax) به‌عنوان مبناي محاسبات، اندازه‌گيري يا برآورد شود. هدف از مطالعه‌ي حاضر، ارزيابي روايي معادلات برآورد HRmax در دانش‌آموزان 8 تا 12ساله‌ي سالم بود.مواد و روش‌‌ها: در مطالعه‌ي كاربردي حاضر كه از نوع هم‌بستگي بود، شاخص HRmax به دو روش آزمون ورزشي فزاينده و معادلات رگرسيوني ويژه‌ي كودكان در 205 پسر سالم 8 تا 12ساله به‌ترتيب اندازه‌گيري و برآورد شد. به‌منظور مقايسه‌ي HRmax برآوردشده و اندازه‌گيري‌شده از هم‌بستگي پيرسون، تي همبسته و ريشه‌ي ميانگين مربعات خطا استفاده شد. يافته‌ها: هم‌بستگي ضعيفي بين HRmax برآوردشده و اندازه‌گيري‌شده مشاهده شد (0.18 - 0.09=R). اختلاف معناداري بين HRmax برآوردشده و اندازه‌گيري‌شده وجود داشت (ضربه در دقيقه 4.8-1.4= ميانگين اختلاف) (0.05 P)، به‌طوري كه معادله‌ي Nikolaidis به بيش‌تخميني معنادار و معادلات Shargal و Gelbert به كم‌تخميني معنادار HRmax منجر شد. همچنين، مقادير ريشه‌ي ميانگين مربعات خطا در معادلات برآورد HRmax، بالا بود (ضربه در دقيقه 7.4 – 6.9 = RMSE).نتيجه‌گيري: با توجه به ناكارآمدي معادلات خارجي برآورد HRmax در كودكان ايراني، طراحي معادلات بومي توصيه مي‌شود