مقايسه‌ي اثربخشي تزريق موضعي كورتيكواستروئيد و ليزردرماني پرتوان در بيماران مبتلا به تنوسينوويت دوكرون

سابقه و هدف: تنوسينوويت دوكرون يكي از علل شايع درد مچ دست است. مطالعه‌ي حاضر با هدف مقايسه‌ي اثربخشي ليزردرماني پرتوان و تزريق موضعي كورتيكواستروئيد در درمان تنوسينوويت دوكرون انجام شد. مواد و روش‌‌ها: در يك كارآزمايي باليني، تعداد 30 بيمار با تشخيص تنوسينوويت به‌صورت تصادفي به دو گروه 15نفري A و B تخصيص داده شدند. گروه A تحت ليزردرماني پرتوان، پنج جلسه به مدت سه هفته‌ي متوالي قرار گرفت و به گروه B (كورتيكواستروئيد) 1 ميلي‌ليتر تريامسنولون و 1 ميلي‌ليتر ليدوكائين 2 درصد در مچ دست تحت هدايت سونوگرافي تزريق شد. ضخامت تاندون، شدت درد، كيفيت زندگي و ميزان رضايت از درمان در هر دو گروه در بدو درمان، يك ماه و سه ماه بعد از درمان اندازه‌گيري و مقايسه شد. يافته‌ها: در گروه A و B به‌ترتيب ضخامت تاندون عضلات اكستانسور پوليسيس لونگوس و ابداكتور پوليسيس برويس قبل از درمان 0/63±7/57 و 0/58±7/25 (0/120=P)، يك ماه بعد 0/61±6/55 و 0/40±6/54 (0/955=P) و سه ماه پس از درمان 0/75±5/71 و 0/45±5/99 (0/239=P) ميلي­متر، نمره‌ي درد قبل از درمان 1/18±8/60 و 1/46±8/47 (0/785=P)، يك ماه بعد 1/66±2/73 و 1/16±4/27 (0/007=P) و سه ماه بعد از درمان 1/33±1/73 و 1/06±2/47 (0/107=P) بود. بين دو گروه از نظر كيفيت زندگي و رضايت از درمان تفاوت معنا­دار مشاهده نشد (براي همه 0/05 P). نتيجه‌گيري: هر دو روش درماني تزريق موضعي كورتيكواستروئيد و ليزر پرتوان براي بيماران مبتلا به تنوسينوويت دوكرون ايمن است و به كاهش درد و ضخامت تاندون و افزايش كيفيت زندگي بيماران منجر مي‌شود.