رضايت شغلي پرستاران و عوامل مرتبط

سابقه و هدف: نظر به اين‌كه رضايت شغلي پرستاران موجب ارتقاي كيفيت مراقبت‌هاي پرستاري مي‌گردد، بررسي وضعيت رضايت‌ شغلي اين قشر به شكل دوره‌اي به‌خصوص پس از هر تغيير در سيستم‌هاي بهداشتي – درماني ضروري مي‌باشد. بنابراين اين مطالعه با هدف بررسي ميزان رضايت شغلي پرستاران بيمارستان‌هاي وابسته به دانشگاه علوم پزشكي كاشان و عوامل مرتبط طراحي شد.مواد و روش ها: در اين مطالعه مقطعي - تحليلي، نمونه‌گيري به‌روش سرشماري در سال 1396 انجام شد و 422 پرستار شاغل در بيمارستان‌هاي آموزشي دانشگاه علوم پزشكي كاشان، مورد ارزيابي قرار گرفتند. ابزار جمع‌آوري داده ها، پرسشنامه‌هاي عوامل احتمالي مرتبط با رضايت شغلي، شادكامي آكسفورد و رضايت شغلي مينه‌‌سوتا بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 16، آزمون تي مستقل و آناليز رگرسيون رتبه اي تجزيه‌وتحليل شدند. نتايج: نمرات رضايت شغلي كلي پرستاران 9.27±68.18 (در مقياس 100-20)، رضايت شغلي بُعد عمومي 2.40±12.74 (در مقياس 20-4)، بُعد دروني 4.69±35.83 (در مقياس 50-10)، بُعد بيروني 3.86±19.64 (در مقياس 30-6) بود. متغيرهاي تحصيلات، بومي بودن، بخش محلّ كار، علاقه به حرفه پرستاري، رضايت از حقوق دريافتي، رضايت از برخورد و عملكرد سرپرستار و مسؤولان دفتر پرستاري از عوامل پيش‌گويي كننده رضايت شغلي بودند و 47.3 درصد از واريانس نمره رضايت شغلي را تبيين مي‌كردند.  نتيجه گيري: رضايت شغلي پرستاران در سطح متوسط و متأثر از عوامل مختلف بود. مسؤولان بايد در سياست‌گذاري و برنامه‌ريزي‌ها به اين عوامل توجه نمايند.