همكاري دولت و اقوام در ايران پيشامدرن؛ مطالعه موردي قراردادهاي گُلد اسميد

هدف اين مقاله، شناخت شكل مسلط رابطه دولت و اقوام در ايران پيشامدرن است. نوع رابطه دولت و اقوام در ايران مفهومي ايستا نبوده و تحت تأثير تحول ساخت دولت و قدرت دچار دگرگوني‌هايي شده است. از اين رو پرسش اصلي اين مقاله درباره چيستي رابطه دولت و اقوام در دوره ياد شده است. به نظر مي رسد در ايران پيشامدرن به دليل ساخت پراكنده قدرت از ميان سه شكل رابطه دولت و اقوام؛ همكاري، رقابت و منازعه ‌سهم ‌همكاري در قالب تبادل منابع قدرت بين دولت مركزي و هسته‌هاي قدرت محلي، برجسته‌تر بوده ‌است. در اين مقاله از نظريه ساختار فرصت سياسي به ‌عنوان چارچوب تحليلي مختار براي تبيين شكل مسلط تعامل دولت و اقوام استفاده شده است. همكاري و مساعدت اقوام با دولت در تعيين مرزهاي ايران به صورت موردي در قراردادهاي گُلد اسميد بررسي و نشان داده است. روش اين پژوهش تبييني - تاريخي است.