بررسي رفتار رهايش دارو از هيدروژل‌هاي هيبريدي برپايۀ پليمرهاي زيستي

در اين پژوهش هيدروژل‌هاي هيبريدي مؤثر به‌عنوان بن‌سازۀ تحويل دارو با استفاده از ليگنين، به‌عنوان نوعي پليمر زيستي  حاصل از صنعت كاغذسازي قليايي، و كيتوزان با استفاده از گلوتارالدئيد به‌عنوان عامل اتصال‌دهندة عرضي توليد شدند. مقدار ليگنين فاكتور متغير مهم اين پژوهش بود و اثر آن بر مورفولوژي و خواص مكانيكي هيدروژل‌ها بررسي شد. سپس ويژگي‌هاي هيدروژل‌هاي كيتوزان تنها و كيتوزان/ ليگنين با مقادير مختلف ليگنين با استفاده از آزمون فشار، اندازه‌گيري درصد تورم، رهايش دارو، زمان تخريب (به‌عنوان شاخصي براي ماندگاري) و ريزنگار الكتروني روبشي (SEM) بررسي شد. همچنين داروي پاراسيتامول به‌عنوان مدل دارو انتخاب و رهايش آن بررسي شد. نتايج نشان داد كه اتصال‌دهندة گلوتارالدئيد  مي‌تواند به‌طور مؤثر ساختار شبكه‌اي ايجاد كند، چنانكه دوام و پايداري نمونه‌ها در شرايط مطلوب تا 15 روز براي نمونۀ كيتوزان خالص و 11 روز براي نمونۀ كيتوزان/ ليگنين به‌دست آمد. با اين‌حال، كمترين زمان ماندگاري (5 روز) مربوط به هيدروژل با بيشترين مقدار ليگنين  بود كه زمان كافي براي آزاد شدن كامل دارو بود. نتايج نشان داد كه اگرچه با افزايش درصد ليگنين ساختار هيدروژل ضعيف مي‌شود، با افزايش آن، رهايش دارو با سرعت بيشتري انجام مي‌گيرد كه مي‌توان آن را عامل تغيير مقدار رهايش دارو با توجه به كاربرد مدنظر به‌شمار آورد. بيشترين مقدار رهايش در هيدروژل‌هاي با بيشترين مقدار ليگنين مشاهده شد، به‌طوري كه در دو ساعت اول، مقدار آن حدود شش برابر بيشتر از هيدروژل كيتوزان خالص بود.