اثربخشي داستان‌خواني مشاركتي بر درك استعاره‌ بدن‌مند كودكان درخودمانده

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي يك برنامه داستان ‌خواني مشاركتي در افزايش درك استعاره بدن‌مند در كودكان اوتيستيك با عملكرد بالا بين سه تا پنج سال انجام شد.روش: در اين برنامه از داستان‌هايي با استعاره‌هاي بدن‌مند و سؤالات تصويري براي كمك به كودكان در درك مفاهيم انتزاعي به‌ دنبال آنها استفاده شد. براي طراحي مطالعه داستان ‌خواني مشاركتي، 20 داستان اصلي با عبارات استعاري برگرفته از پژوهش شجاع رضوي و همكاران (1394) و 10 داستان عامل مزاحم (بدون بيان استعاري) آماده‌ شد. طي ده جلسه حضوري، اين داستان‌ها به وسيله يك عروسك سخن گو به كودكان اوتيستيك ارائه ‌شد. به كودكان گروه كنترل فقط داستان ‌هاي با عامل مزاحم داده ‌شد، و كودكان گروه مداخله 30 داستان (20 داستان اصلي و 10 داستان عامل مزاحم) را طي ده جلسه داستان ‌خواني دريافت‌ كردند. قبل از داستان‌خواني مشاركتي، پس از داستان‌خواني مشاركتي و 40 روز پس از مداخله، از كودكان گروه كنترل و گروه مداخله عبارات استعاري با كارت ‌هاي دوگانه برگرفته از پژوهش شجاع رضوي (1394) پرسيده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه كودكان اوتيستيك سه تا پنج ساله در درك مفهوم انتزاعي استعاره بدن‌مند از طريق برنامه داستان ‌خواني مشاركتي عملكرد بهتري داشتند. همچنين پس از اجراي برنامه، نمرات كودكان اوتيستيك با عملكرد بالا در پس ‌آزمون به طور معناداري بهتر از نمرات آنها در پيش ‌آزمون بود.نتيجه‌ گيري: بنابراين، اين مطالعه نشان مي‌دهد كه رويكرد داستان‌خواني مشاركتي مي‌تواند درك استعاره‌هاي بدن‌مند را در كودكان اوتيستيك داراي عملكرد بالا افزايش دهد.