بررسي بيان گيرنده NMDA و عملكردهاي شناختي در كودكان مبتلا به اختلال نقص‌توجه و بيش‌فعالي: مطالعه تحليلي مقايسه‌اي

مقدمه: يافته ‌هاي مطالعات باليني، ژنتيكي و مدل حيواني نشان داده‌ اند كه گيرنده‌هاي ((NMDA) N-methyl-D-aspartate) ممكن است نقش فعالي در بروز بسياري از اختلالات اعصاب و روان داشته باشند و نقص درگيرنده‌هاي NMDA منجر به اختلال در تمركز و بروز رفتار هاي تكانشگري مي ‌شود. سطح بيان پروتئين ‌هاي NR1 و NR2 كه از زيرواحد هاي اصلي گيرنده ‌هاي NMDA مي ‌باشند در اين مطالعه مورد سنجش قرار گرفت. روش كار: ابتدا آزمون K-SADS و تست هوش ريون گرفته شد، سپس آزمودني ‌ها در تعداد 70 نفر در دو گروه افراد مبتلا به بيش‌فعالي (50 نفر) با همسالان خود در گروه كنترل (20 نفر) وارد مطالعه شدند. تست IVA-2 انجام گرفت و از هر دو گروه، نمونه خوني گرفته و با استفاده از روش وسترن بلاتينگ، بيان زيرواحدهاي NR1 و NR2  محاسبه گرديد. يافته ‌ها: نتايج نشان دادند، غلظت پروتئين ‌هاي NR1 و NR2 در خون افراد داراي بيش ‌فعالي به مقدار قابل توجه ‌اي كمتر از همسالان خود در گروه كنترل مي ‌باشد. با توجه به نمرات بهره تمركزي در تست IVA-2 كه نشان ‌دهنده كاهش بهره تمركزي در افراد گروه آزمايش به نسبت گروه كنترل بود پس مشخص مي‌ كند كه غلظت پايين‌ تر زيرواحدهاي NR1 و NR2 مي‌ تواند باعث كاهش بهره تمركزي و نيز كاهش زيرواحدهاي شناختي باشد. نتيجه ‌گيري: اين اختلاف معنا دار در نتايج اين مطالعه، اثربخشي بيان زيرواحدهاي NR1 و NR2 در گيرنده‌ هاي NMDA و در نهايت سيستم گلوتاماترژيك را در اختلال نقص ‌توجه و بيش‌ فعالي، شدت آن و علائم شناختي مرتبط با آن، مشخص مي ‌كند كه در نهايت مي ‌تواند منجر به تبيين مجدد مسير دارويي و ايجاد پروتكل ‌هاي درمان توان بخشي در اين اختلال گردد