بررسي اثرات تعاملي بربرين و سيتاگليپتين بر پروفايل ليپيدي، ميزان گلوكز و انسولين در موش‌هاي نر ديابتي مبتلا به كبد چرب

مقاومت انسوليني كبدي به شدت با NAFLD ارتباط داشته و فاكتور اصلي در بيماريزايي ديابت نوع 2 و سندرم متابوليك است. مقاومت به انسولين سبب ليپوليز در بافت چربي شده و اختلال در تنظيم متابوليسم ليپيدي سبب انباشته شدن چربي در كبد مي‌شود. در اين مطالعه اثرات بربرين و سيتاگليپتين براي بهبود مقاومت به انسولين و پروفايل ليپيدي در موش‌هاي اسپراگ-داولي مبتلا به ديابت نوع 2 بررسي شده است. گروه‌ها شامل: 1- كنترل (سرم فيزيولوژي به عنوان حلال آلوكسان)؛ 2- مدل (كبد چرب + آلوكسان)؛ 3- سيتاگليپتين (كبد چرب + آلوكسان و 10 ميلي گرم/كيلوگرم سيتاگليپتين)؛ 4- بربرين (كبدچرب + آلوكسان و 150 ميلي گرم/كيلوگرم بربرين)؛ 5- بربرين/سيتاگليپتين (كبد چرب + آلوكسان و 5 ميلي گرم/كيلوگرم سيتاگليپتين و 75 ميلي گرم/كيلوگرم بربرين). پس از اتمام دوره تيمار در شرايط بيهوشي خونگيري از قلب انجام گرفت و ميزان پروفايل ليپيدي، گلوكز، انسولين سنجش شد. ميزان تري‌گليسريد (0.01 p)، كلسترول (0.05 p)،  LDL(0.01 p)، اسيد چرب آزاد (0.05 p)، گلوكز ناشتا (0.05 p) و انسولين (0.01 p) در گروه تيمار توام نسبت به گروه مدل كاهش و HDL افزايش يافت كه اين افزايش معني‌دار نبود. بربرين و سيتاگليپتين بويژه در تجويز توام اثر مطلوبي در متابوليسم ليپيدها و مقاومت به انسولين دارند و مي‌توانند به عنوان يك رژيم درماني مؤثر براي هايپرليپيدمي و كبد چرب در نظر گرفته شوند.