رابطه اهداف پيشرفت و باورهاي هوشي با خودكارآمدپنداري تحصيلي: نقش ميانجي انتظارات آموزشي والدين

زمينه و هدف: نگرش دانش آموزان نسبت به توانايي هاي خود در فعاليت هاي آموزشي، پيش بيني كننده مهم پيامد تحصيلي محسوب مي شود. پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش ميانجي انتظارات آموزشي والدين در روابط بين اهداف پيشرفت و باورهاي هوشي با خودكارآمدپنداري تحصيلي دانش آموزان متوسطه يكم انجام شد. روش: روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي است. جامعه آماري مورد پژوهش شامل تمامي دانش آموزان متوسطه دوره يكم شهرستان فاروج (خراسان شمالي) در سال 1400 بود. نمونه مورد مطالعه شامل 329 دانش آموز متوسطه دوره يكم بود كه از طريق نمونه گيري تصادفي خوشه اي انتخاب شدند. ابزار گردآوري اطلاعات شامل مقياس خودكارآمدپنداري دانش آموز (جينگز و مورگان، 1999)، مفياس اهداف پيشرفت (اليوت و مك گريگور، 2001)، مقياس نظريه هاي ضمني درباره هوش (عبدالفتاح و ييتس، 2006)، و مقياس آرزوها و انتظارات آموزشي براي نوجوانان (جاكوب، 2010) بود. داده ها با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و معادلات ساختاري با استفاده از نرم افزار SPSS 22 و22  Amos تجزيه و تحليل شد.يافته ها: نتايج نشان داد كه بين متغيرهاي باو رهاي هوشي افزايشي، اهداف پيشرفت، خودكارآمدپنداري تحصيلي، و انتظارات آموزشي والدين همبستگي معناداري وجود دارد (0.05 p). تأثير اهداف پيشرفت به انتظارات آموزشي والدين (0.57)، هوش افزايشي به انتظارات آموزشي والدين (0.43)، و انتظارات آموزشي والدين به خودكارآمدپنداري تحصيلي ( 0.85) در سطح مثبت و معنادار است (0.001 p). همچنين در مدل ارائه شده، اثرات باورهاي هوشي افزايشي و اهداف تسلط گرايشي به واسطه انتظارات آموزشي والدين بر خودكارآمدپنداري تحصيلي از نظر آماري معنادار و مدل از برازش مطلوبي برخوردار است. نتيجه‌گيري: باورهاي انگيزشي و شناختي دانش آموزان گرچه به طور مستقيم بر خودكارآمدپنداري تحصيلي آنها تأثير مي گذارند، كه همچنين مي توانند به واسطه تأثيرگذاري بر انتظارات آموزشي والدين، بر خودكارآمدپنداري تحصيلي آنها اثرگذار باشند.