چارچوب خط‌ مشي ‌گذاري براي به ‌كارگيري سامانه‌هاي هوش مصنوعي در حوزه شهري با استفاده از رويكرد فراتركيب

هدف: هدف اين مطالعه سيستماتيك تحليل پژوهش‌هاي كيفي مرتبط با استفاده از سيستم‌هاي هوش مصنوعي (AI) در زمينه مديريت شهري است. اين مطالعه دستيابي به درك جامعي از وضعيت تجربيات فعلي در سياست‌گذاري هوش مصنوعي در شهرها را دنبال مي‎‌كند. با بررسي و تركيب نظام‌مند يافته‌هاي قبلي در اين زمينه، اين پژوهش به‌دنبال كمك به توسعه سياست‌هاي كارآمدتر براي استفاده مسئولانه و مؤثر از هوش مصنوعي در مديريت شهري است. روش: در اين مطالعه متاسنتز با تكيه بر روش هفت‌مرحله‌اي، چارچوب سندلوسكي و بارسو (۲۰۰۷) استفاده شده است. ابزار تجزيه‌وتحليل داده‌هاي كيفي، تحليل تم بوده است. براي ارزيابي كيفيت پژوهش، در كنار استفاده از سنجش ميزان توافق ميان دو كدگذاري، از ارائه نمونه متن كدگذاري شده، گزارش‌دهي گام‌هاي اجراي پژوهش و بررسي مستمر و رفت‌وبرگشتي ميان پژوهشگران نيز استفاده شده است. يافته‌ها: در اين مطالعه مقالات مرتبط شناسايي و تجزيه‌ و تحليل شده است. يافته‌هاي حاصل از كدگذاري در اين پژوهش، يك بار در چارچوب تحليل محيطي پستل و يك بار در قالب ۲۷ تم موضوعي پيشنهادي نويسندگان دسته‌بندي و تركيب شده است. علاوه‌بر اين، سه دسته از سوگيري (داده‌ه‎اي، الگوريتمي و ارزشي) در سيستم‌هاي هوش مصنوعي كه بايد توسط مديريت شهري در نظر گرفته شود، شناسايي شده است. نتيجه‌گيري: به‌عنوان نتيجه نهايي اين پژوهش، يك چارچوب استعاري به نام «پلكان سياست‌گذاري هوش مصنوعي براي شهرها» ارائه شده است كه شامل پنج پله است: جهان‌بيني، جامعه، نظام حقوقي، مديريت شهري و مديريت فناوري. چارچوب استعاري پژوهشگران با نگاهي ميان‌رشته‌اي، به اولويت‌بندي ميان پنج مفهوم بالا و معرفي ابعاد اصلي هر يك پرداخته است و به ذي‏نفعان در موضوع خط‌مشي‌گذاري هوش مصنوعي در مديريت شهري ياري مي‌رساند.