بررسي ميزان تاثير دلبستگي شهروندان بر مشاركت پذيري (مطالعه موردي: محله شهيدان)

دلبستگي به يك مكان خاص نشان‌دهندۀ معناداري و اهميت آن مكان براي شهروندان بوده و پيامدهاي مثبتي به دنبال دارد، ازجمله اينكه شهروندان دغدغۀ بهبود وضعيت محله يا محل زندگي خود را داشته باشند كه زمينۀ شكل‌گيري فعاليت‌هاي محله‌اي و مشاركت شهروندان مي‌شود. اين پژوهش با عنوان بررسي ميزان تأثير دلبستگي شهروندان بر مشاركت‌پذيري آنها در محدودۀ خيابان شهيدان است لذا هدف پژوهش حاضر بررسي ميزان تأثير دلبستگي شهروندان به محل زندگي خود در مشاركت‌پذيري مدني و اجتماعي آنها است. در همين راستا براي جمع‌آوري اطلاعات پژوهش تعداد 384 پرسش‌نامه در محدودۀ محلۀ شهيدان واقع در منطقۀ 9 شهرداري تهران، بين ساكنين توزيع و تكميل گرديد. براي تجزيه‌وتحليل داده‌هاي به‌دست‌آمده از نرم‌افزارهاي SPSS و Smart PLS3 بهره گرفته شده است كه نهايتاً با آزمون‌هاي تحليل عاملي تأييدي و آزمون تي و تحليل توصيفي و كمي داده‌ها به تحليل داده‌ها پرداخته‌ايم. با توجه به يافته‌هاي پژوهش به ترتيب شاخص‌هاي «دلبستگي شهروندان به محله» و «مشاركت شهروندان» ميانگين 3.08 و 3.03 را به خود اختصاص داده‌اند كه نشان از وضعيت مطلوب هردوي اين شاخص‌ها در اين محله دارد. همچنين ساكنين اين محله تمايل بالايي به برقراري تعامل با همسايگان و در مقابل پايين‌ترين تمايل را در مشاركت در امور مالي در محلۀ خود داشته‌اند. از سويي ديگر توجه به نتايج مدل‌سازي، شاخص دلبستگي شهروندان به محلۀ خود موفق به پيش‌بيني 38.1 درصد از شاخص مشاركت شهروندان شده است و اين به معني وجود رابطۀ مستقيمي ميان دلبستگي افراد اين محله و مشاركتشان در امور شهري و محلي خود است. به‌عبارت‌ديگر مشاركت‌پذيري و مشاركت مدني شهروندان تابعي از دلبستگي شهروندان است و مي‌توان با افزايش ميزان دلبستگي شهروندان به محل زندگي خود و ايجاد يك رابطۀ عاطفي ميان افراد و محل زندگي آنها، ميزان اين مشاركت‌پذيري را افزايش داد.