تحليل ساختار كالبدي _فضايي شهرهاي كوچك نوپا در انتظام شبكۀ شهري مورد مطالعه: شبكۀ شهري استان گلستان

عملكرد شهرهاي كوچك در پيوند نظام سكونتگاهي به‌منظور انتظام شبكۀ شهري مستلزم كارايي و مطلوبيت در ساختار كالبدي_‌فضايي اين شهرها است. البته به دليل برخي سياست‌گذاري‌هاي نامتوازن شهري _منطقه‌اي در گذر زمان، شاهد دگرگوني در ساختار كالبدي اين شهرها بوده‌ايم كه موجبات ناكارآمدي عملكردي شهرهاي كوچك را در پي داشته است. اين تغييرات ساختاري به جهت موقعيت مكاني–فضايي در بين شهرهاي كوچك نوپا استان گلستان متفاوت است. اين مقاله با هدف تبيين و تحليل ساختار كالبدي فضايي شهرهاي كوچك نوپا در انتظام شبكۀ شهري استان گلستان انجام گرفت. روش انجام پژوهش ازلحاظ ماهيت توصيفي تحليلي و ازلحاظ هدف كاربردي است. دادها به روش‌هاي اسنادي و پيمايشي و مبتني بر پرسشنامه و مصاحبه جمع‌آوري شد.  جامعۀ آماري شامل: مديران شهري، شهروندان و دهياران و جامعۀ نمونه شامل تمام 14شهردار و 28 نفر اعضاي شوراي شهر، 379 شهروند و 74 دهيار مي‌باشند. يافته هاي پژوهش نشان مي‌دهد، ناحيه دشت شمالي هم از نظر شهروندان با ضريب كندال (0.588) و ميانگين رتبه‌اي كروسكال واليس (193.95) و هم از نظر دهياران با ضريب كندال (0.585) و ميانگين رتبه‌اي كروسكال واليس (39.87) و ناحيه كوهستاني جنوب از نظر مديران شهري با ضريب كندال (0.702) و ميانگين رتبه‌اي كروسكال واليس (24.50) درزمينۀٔ كالبدي فضايي داراي بيشترين تغييرات بوده است؛ اما ناحيه جلگه مياني روند متوسطي را در اين تغييرات داشته است. نتيجه اينكه نواحي سه‌گانه علي‌رغم اينكه در يك منطقه جغرافيايي قرار دارند اما با توجه به مقتضيات محلي و ناحيه‌اي، ساختارهاي كالبدي فضايي متفاوتي را در انتظام شبكۀ شهري تجربه كردند.