سنجش ميزان تاب‌آوري مديريتي – نهادي سكونتگاه‌هاي شهري جديد در برابر خطر زلزله (موردپژوهي: منطقۀ شهري اصفهان بزرگ)

تاب‌آوري مديريتي – نهادي كه به‌عنوان ظرفيت نهادي و اجرايي جوامع براي كاهش خطر و ايجاد پيوندهاي سازماني در درون جامعه تعريف مي‌شود، به‌نوعي ويژگي‌هاي مرتبط با تقليل خطر، برنامه‌ريزي و تجربۀ سوانح قبلي را در بر مي‌گيرد. در اين بعد، ويژگي‌هاي فيزيكي سازمان‌ها ازجمله تعداد نهادهاي محلي، دسترسي به اطلاعات، پايبندي به دستورالعمل‌هاي مديريت بحران، به‌هنگام بودن قوانين و مقررات، قوانين و مقررات بازدارنده و تشويقي به‌ويژه در امر ساخت‌وساز مسكن، تعامل نهادهاي محلي با مردم و نهادهاي دولتي، رضايت از عملكرد نهادها، مسؤوليت‌پذيري نهادهاي محلي با مردم و نهادهاي دولتي، رضايت از عملكرد نهادها، مسؤوليت‌پذيري نهادها و نحوۀ مديريت يا پاسخگويي به سوانح نظير ساختار سازماني ارزيابي مي‌شود. هدف از انجام اين پژوهش، رتبه‌بندي ميزان تاب‌آوري مديريتي – نهادي سكونتگاه‌هاي شهري جديد منطقۀ شهري اصفهان در برابر خطر زلزله با استفاده از روش آراس است. با توجه به مؤلفه‌هاي مورد بررسي و ماهيت موضوع، رويكرد حاكم بر اين پژوهش، «توصيفي تحليلي» است. جامعۀ آماري اين پژوهش شامل 6 سكونتگاه شهري جديد شاهين‌شهر، مجلسي، سپاهان‌شهر، فولادشهر، بهارستان و شهيد كشوري هستند. اين تحقيق ازنظر هدف، كاربردي بوده و در بخش ادبيات تحقيق براي جمع‌آوري اطلاعات از روش‌هاي كتابخانه‌اي و ميداني اقدام شده است. براساس نتايج حاصل از اين پژوهش، سكونتگاه‌هاي جديد شهيد كشوري، مجلسي، سپاهان شهر، بهارستان، فولادشهر و شاهين‌شهر به ترتيب رتبه‌هاي اول تا ششم را ازنظر تاب‌آوري مديريتي – نهادي در برابر خطر زلزله را دارا هستند. ازآنجاكه تمام برنامه‌ريزي‌ها، راهبردها و اهدافي كه براي تاب‌آوري سكونتگاه‌هاي مورد مطالعه ترسيم مي‌شود، تحت تأثير عوامل مديريتي – نهادي است. بنابراين توجه به مسألۀ تاب‌آوري مديريتي – نهادي در سطح سكونتگاه‌هاي مورد مطالعه اهميت بسيار زيادي دارد.