ارزيابي كيفيت زندگي دانشجويان دندانپزشكي علوم پزشكي مشهد در‌ ايام كرونا به وسيله پرسشنامه استاندارد WHOQOL-BREF

مقدمه: اين مطالعه با هدف ارزيابي كيفيت زندگي دانشجويان عمومي و تخصصي دندانپزشكي در ايام كرونا به وسيله پرسشنامه استاندارد WHOQOL-BREF در دانشكده دندانپزشكي دانشگاه علوم پزشكي مشهد انجام شد. مواد و روش ها: در اين مطالعه مقطعي توصيفي –تحليلي، 571 نفر از دانشجويان شركت كردند. پرسشنامه طراحي شده توسط سازمان بهداشت جهاني با استفاده از ظرفيت گروه هاى دانشجويي در فضاى مجازى و در پلتفرم Survey.porsline.ir، در اختيار دانشجويان دندانپزشكي علوم پزشكي مشهد كه بر اساس ورودى و رشته هاى مختلف تخصص تقسيم شده بودند، قرار گرفت. پرسشنامه WHOQOL-BREF در چهارزمينه امتياز بندى شد. در نهايت اطلاعات به دست آمده به صورت آمارى در نرم افزار SPSS  نسخه 23 مورد تحليل قرار گرفت. در اين مطالعه جهت بررسي نمونه ها، از آزمونهاى t مستقل، ANOVA يك طرفه و Bonferroni استفاده شد و سطح معني داري در آزمونهاي آماري برابر 5 درصد در نظر گرفته شد.يافته ها: در دانشجويان عمومي بين حيطه هاى مختلف كيفيت زندگي و جنس ارتباطي ديده نشد. بين محل سكونت و حيطه هاى سلامت محيط (0.001 P-value)، سلامت رواني(0.04=P-Value)، سلامت جسماني(0.03=P-value) و نمره كلي كيفيت زندگي(0.001 P-value) ارتباط معني دار ديده شد.نمره كلي كيفيت زندگي و تمامي حيطه هاى كيفيت زندگي با داشتن وسيله نقليه ارتباط معني داري داشت(0.001 P-value ).در دانشجويان تخصصي ارتباطي بين كيفيت زندگي و جنس (0.01 =P-value)، محل سكونت(0.51=P-value) و وسيله نقليه (0.84=P-value)ديده نشد. نتيجه گيرى: نتايج اين مطالعه نشان داد كه به طور كلي كيفيت زندگي دانشجويان دندانپزشكي مورد مطالعه، بالاتر از50 درصد قرار داشت. وسيله نقليه و سكونت در منزل شخصي تاثير معني دارى بر كيفيت زندگي دانشجويان عمومي داشت. عوامل سكونت و وسيله نقليه تاثيرى بر كيفيت زندگي دانشجويان تخصصي نداشتند.