هم پوشاني صرفي برخي از واژگان گويش الموتي با واژه هاي انگليسي و بررسي ريشه هاي باستاني آن

بر اساس يافته هاي زبان شناسان، گويش الموتي را مي توان در زير مجموعه زبان هاي شمالي_غربي ايران باستان تقسيم بندي كرد و زبان هاي ايراني را مي‌توان در قالب خانواده ي بزرگ زباني (هند و اروپايي) بررسي كرد، افق مقايسه و پيوند گويش الموتي با زبان لاتين در سرآغاز و منشا از جهات شكل، ساختار آوايي و معنايي دامنه وسيعي از تحقيقات را پيش چشم محققان مي گستراند، هنوز بسياري از واژگاني كه در زبان گويش‌وران الموتي به كار برده مي شود با صورت و ساخت آوايي كهن آن به كار مي رود. در اين مقاله به طور اجمالي به برخي از ويژگي هاي صرفي باستاني اين گويش اشاره خواهد شد و در ادامه براي اثبات نگرش فوق بيست واژه و سه پسوند را كه از جهت شكل آوايي و معنايي با واژگان لاتين هم پوشاني دارند تطبيق مي شوند؛ نخست واژگان را در منشا و ريشه‌هاي باستاني زبان هاي ايراني يعني پهلوي و اوستايي مي كاود؛ سپس كلمات را در نگاهي عميق تر در بستر خانواده زبان هاي هند و اروپايي مقايسه مي كند و شباهت هاي معنايي و آوايي آن را ارائه مي دهد. هويت و اصالت باستاني اين گويش را در زبان هاي ايراني و پيوند آن را با خانواده زبان هاي هند و اروپايي مي توان مشاهده كرد.