اثرات پيوندهاي روستاشهري بر شاخص‌هاي توسعۀ اجتماعي: مقايسۀ ايران و چين

بسط و تراكم روزافزون شهرها و مهاجرت گستردۀ روستاييان، تأمل بر الگوي توسعۀ پايدار و هم‌افزايي روستايي-شهري را ضروري كرده است. فضاهاي شهري و روستايي از لحاظ اقتصادي، اجتماعي و زيست‌محيطي به‌طور ناگسستني به‌ هم مرتبط هستند. فرض جدايي شهر و روستا، موجب غفلت از مزاياي متقابل پويايي جمعيتي، اقتصادي، اجتماعي و محيطي آن‌ها مي‌شود. در پارادايم نوين توسعه، تأكيد بر آن است كه بايد از دوگانگي سنتي و قديمي شهر و روستا فاصله گرفت. پايداري نواحي شهري و روستايي و همچنين توسعۀ پايدار و متوازن جز از طريق كاهش نابرابري و شكاف توسعه‌اي ميان شهر و روستا و توسعۀ هم‌زمان آن‌ها ميسر نخواهد بود.اين مقاله به روش تحليل تطبيقي-تاريخي و تحليل داده‌ها و آمارهاي كلان ملي و بين‌المللي، اهميت پيوند و پيوستگي شهر و روستا در ايران و چين را در دوره‌هاي تاريخي مقايسه و بررسي مي‌كند.يافته‌ها نشان مي‌دهد چين با برنامه‌اي متمايز و از پيش تعيين‌شده، راهبرد پيوند مناطق مكمل و هم‌افزاي كشور، خاصه اتصال مناطق توسعه‌يافته با مناطق كم‌برخوردار را به‌عنوان بهترين راهكار كاهش فقر و توسعۀ منطقه‌اي در پيش گرفته و در كاهش نابرابري‌هاي منطقه‌اي موفق‌ بوده است. ايران بيشتر برنامه‌هاي بخشي‌ و مجزاي توسعۀ روستا و شهر را پيش برده است.بطور كلي هر دو كشور با تجربۀ شهرنشيني مستمر و پيوستگي روزافرون ميان مناطق روستايي و شهري، به بهبود شاخص‌هاي توسعۀ اجتماعي و رفاهي خود كمك كرده‌اند. بي شك در اين فرايند، چين الگوي مناسبي در  امر غلبه بر فقر مناطق شهري و روستايي، براي ايران است.