عوامل اجتماعي اثرگذار بر شناخت افراد از علل فقر در شهر اصفهان (ارائه مدلي براي سنجش پنداشت از فقر در ايران)

مسئله فقر در دهه‌هاي گذشته، گفتمان غالب در ايران بوده است؛ سياستمداران اغلب علت و ريشه فقر را بيروني مي‌دانند و نقش عوامل داخلي را در گسترش آن كم‌اهميت مي‌دانند. آگاهي از نظرات و ديدگاه‌هاي مردم دربارة فقر مي‌تواند شناخت بهتري از موضوع و ارزش‌هاي پذيرفته شده آنان در جهت نيل به كاهش فقر به برنامه‌ريزان اجتماعي ارائه كند. بنابراين هدف اصلي پژوهش شناخت علل فقر (جبرگرايانه، فردگرايانه، ساختارگرايانه) بر اساس مقوله‌هاي جامعه‌شناختي و اقتصادي است.پژوهش به شيوه كمّي و با تكنيك پيمايش انجام شده است. جامعه آماري شهر اصفهان است. با ابزار پرسشنامه محقق‌ساخته اطلاعات لازم از نمونه آماري (397 نفر) گردآوري شده است. براي تجزيه و تحليل داده‌ها، از آمار‌هاي توصيفي و استنباطي، با نرم‌افزارهاي spss و مدل معادله ساختاري pls استفاده شده است.متغيرهاي زمينه‌اي و ابعاد فقر عيني و ذهني مجموعاً توانسته‌اند 0.97 از تغييرات درك از فقر در ابعاد سه‌گانه فردگرايانه، ساخت‌گرايانه و جبرگرايانه را تبيين كنند. هرچه وضعيت مالي خانوارها بهتر باشد، تبيين فقر بر مباني معرف‌هاي فردگرايانه بيشتر است.آگاهي از افكار عمومي به ما اين امكان را مي‌دهد كه تصوير افراد به حاشيه رانده شده اجتماعي را در جامعه خود شناسايي كنيم و اينكه چه نوع معيارهايي از سياست اجتماعي كه عموم مردم آن را مشروع مي‌دانند، شناسايي شود. ارايه راهكارها براي كاهش فقر، بسته به اينكه افراد خود را جزء فقراي عيني يا ذهني يا غيرفقير بدانند، متفاوت است.