جايگاه سوء ظن در حوزه ادله اثبات در بخش هاي تأميني

سوءظن، نوعي خارج شدن از حالت اعتدال و به معناي حمل برداشت هاي ذهني خود نسبت به ديگران بر وجه ناپسند و پذيرش گمان بد در دل و ترتيب اثر دادن به آن در گفتار و رفتار؛ صفت رذيله اي است كه بر اثر عواملي همچون ضعف ايمان، محيط اجتماعي و خانوادگي ناسالم، عوامل رواني و اخلاقي و جبن و ضعف نفس ايجاد مي شود. هدف از اين پژوهش بررسي جايگاه سوء ظن در حوزه ادله اثبات در بخش هاي تأميني مي باشد. در اين پژوهش رويكرد محقق به صورت توصيفي- تحليلي بوده و روش جمعآوري داده ها؛ روش اسنادي(كتابخانهاي) و با ابزار فيش برداري انجام شده است. بررسيها نشان داد به خاطر گستردگي قلمرو دين و محدود نبودن آن به امور فردي و عبادي، و از آنجايي كه رواج سوءظن، باعث افزايش ترس ميان آحاد جامعه و مانع همكاري هاي اجتماعي و اتحاد و همدلي است؛ كاركرد اجتماعي آن نيز مورد اهتمام واقع شده است. سوءظن در حقوق و قوانين موضوعه به صورت عنوان مستقل وجود ندارد ولي با مسامحه لفظ سوءظن محمول بر قصد ارتكاب جرم مي شود كه قصد نيز با توجه به ماده 122 قانون مجازات تفسير مي شود. لكن مطابق نظر حقوقدانان مي توان به نحو ترادف ماده 515 قانون مجازات اسلامي مشعر بر سوءقصد را محمول بر سوءظن كرد. ‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬در حقوق كيفري در برخي موارد مانند ممنوعيت تهمت و افترا، توهين، قتلهاي سوءظني، دفاع مشروع و نشراكاذيب؛ به عنوان منشأ از سوءظن نام برده شده است. ‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬