تأملي بر حجيت مثبتات اصل صحت از منظر فقه اماميه

اصل صحت از بنيادي ترين مباحث فقهي است كه در معاملات و عبادات همچنين اقوال و اعتقادات، كاربرد مؤثر دارد و منظور از آن اين است كه فعل و اعمال حقوقي ديگران را بايد حمل بر صحت نمود و آثار صحيح شرعي بر آن مترتب كرد. پژوهش حاضر كه به روش تحليلي و توصيفي سامان يافته است درصدد پاسخ به اين پرسش است كه آيا اصل صحت علاوه بر آثار شرعي، مثبت لوازم عقلي و عرفي خود نيز است؟ نگارندگان بر اين عقيده اند با عنايت به عمده ترين دليل حجيت اصل صحت؛ يعني سيره عقلاء و ترجيح اماريت آن، در صورت تحقق اركان اجراي اين اصل و احراز عنوان عرفي و شرعي عمل، مثبتات آن نيز معتبر است؛ لذا اصل صحت با فراهم شدن شرايط مذكور اگر نتواند لوازم عقلي و عادي، يعني مثبتات خود را اثبات نمايد، ثمره عملي بر بيان اين اصل، مترتب نخواهد بود.