جايگاه جامعه گرايي و فردگرايي در قوانين با نگاهي بر اخلاق و حقوق شهروندي

زمينه: حقوق شهروندي در كنار توجه ويژه به فردگرايي، ناظر به مجموعه اي از ارزش ها مانند مساوات طلبي، آزادي، مردم سالاري است كه نفع جمعي را در پي دارد. اگر در جامعه اي حقوق و اخلاق شهروندان نهادينه نشده باشد، رابطه مردم و حاكميت دچار تزلزل مي شود بنابراين ، موضوع اخلاق و حقوق شهروندي در قوانين مورد توجه قرار گرفته اند. در پژوهش حاضر هدف بررسي جايگاه جامعه گرايي و فردگرايي در قوانين شهرداري با نگاهي بر اخلاق و حقوق شهروندي است. نتيجه گيري: حقوق شهروندي شايد در ابتدا اين طور به نظر برسد كه ناشي از فردگرايي است اما در اصل به سمت جامعه گرايي كشش دارد. در اين بين قوانين شهرداري مي بايست منعكس دهنده اخلاق و حقوق شهروندي باشد. بر اساس ماده 1 منشور حقوق شهروندي اداره شايسته امور كشور بر پايه ي قانون مداري، كارآمدي، پاسخگويي، شفافيت، عدالت و انصاف توسط همه مسئولين و كاركنان دستگاه هاي اجرايي الزامي است. در حال حاضر قوانين شهرداري با چالش هايي چون: عدم تطابق حقوق و تكاليف متقابل شهروندان و شهرداري، عدم حضور شهروندان در فرايند تهيه، بررسي و تصويب برنامه هاي توسعه شهري (طرح هاي جامع، تفضيلي و...)، فقدان راهكارهاي جلب مشاركت شهروندي، فقدان مديريت واحد شهري روبرو است. در اكثر موارد مشاهده شده كه رويكرد شهرداري به سوي جامعه گرايي مي باشد.