رهيافتي بر آسيب‌هاي فهم حديث؛ مطالعه‌ موردي زمينه‌ها و پيامدهاي بي‌توجهي به مَصبِّ حديث

«فهم روشمند حديث» در گرو كاربستِ «قواعد فهم» است. از سوي ديگر، صرف كاربستِ قواعد فهم، سبب تحقق فهم روشمند نمي‌گردد، بلكه توجه به آسيب‌هاي فهم نيز ضروري است. بي‌توجهي به آسيب‌هاي فهم، فهم روشمند حديث را دچار اختلال، و پژوهشگر را از مقصود اصلي گوينده دور مي‌كند. يكي از آسيب‌هاي فهم حديث، بي‌توجهي به «مَصبِّ حديث» است. نوشتار پيش رو به دنبال احصاي پيامدهاي بي‌توجهي به مصب حديث است. با كوششي كه صورت گرفت، روشن شد كه تاكنون نوشتاري دربارۀ زمينه‌ها و پيامدهاي بي‌توجهي به مصب حديث منتشر نشده‌است. اين تحقيق كه با روش توصيفي‌ـ تحليلي انجام شده، به اين نتيجه رسيده‌است كه بر اساس روش مذكور، زمينه‌هاي بي‌توجهي به مصب حديث عبارتند از: تصحيف، تحريف، تقطيع، توهّم راوي، تبادر و ترادف‌پنداري. همچنين، پيامدهاي بي‌توجهي به مصب حديث عبارتند از: تلقي تعارض ميان حديث، فهم ناصحيح از حديث، زمينه‌سازي اشكال در حديث، تلقي بي‌معنايي حديث و تعميم‌گرايي.