بررسي دلالت‌هاي مفهومي‌ـ بلاغي زبان دست در نهج‌‌البلاغه

زبان بدن از جمله مهم‌ترين ابزارهاي ارتباطي جامعه‌ بشري است كه انسان‌ها از آن براي بيان احساسات و دلالت‌هاي مختلف بهره مي‌گيرند. نقش زبان بدن در بستر متون ادبي براي كشف مقاصد و داده‌هاي مفهومي و آرايه‌هاي ادبي كه به صورت زبان بدن مجسم شده‌است، درخور توجه مي‌باشد. كتاب نهج‌البلاغه مملوّ از صنايع ادبي و لطافت‌هاي كلامي است. در اين مقاله، موضوع زبان بدن (دست) در نهج‌البلاغه از نظر دلالت‌هاي مفهومي‌ـ بلاغي به روش توصيفي‌ـ تحليلي بررسي مي‌شود. از دلالت‌هاي مفهومي و بلاغي دست در كلام امام علي(ع) مي‌توان به گزاره‌هاي بي‌ياور بودن، پافشاري بر عدم اطاعت، اعلام بيعت، بخل‌ورزي، نفرين، ميزان نعمت و بخشش، آماده‌ حمله كردن، قبول بيعت، ندامت و حسرت، مساعدت و هماهنگي، اندوه فراق، بي‌تابي تأسف‌بار، حالات اظهار پشيماني، جدّيت و خستگي‌ناپذيري در طلب امر، فاصله‌ بين حق و باطل، مغلوب شدن و خطاكار بودن، استعاره، تشبيه، تمثيل، كنايه و اقتباس اشاره نمود.