نقش زبان كنايه قرآن در تربيت جنسي

جنبه شاخصي از وجوه اعجاز قرآن ناظر به ساختار بياني خاص آن است كه در انتخاب الفاظ و عبارات به‌ويژه در مسائل تربيت جنسي عفت كلام و نزاهت بيان بازتاب داده‌شده و در بسياري از آيات قرآن ضمن استفاده از الفاظ و عبارات كنايي، از هرگونه لفظ صريح و به‌دوراز ادب در اين مسائل خودداري شده است. اين پژوهش باهدف كاوش در اين آيات و از رهگذر روش توصيفي- تحليلي در پاسخ به اين سؤال كه زبان كنايي قرآن چه نقشي در تربيت جنسي دارد به بررسي آن پرداخته است. نتايج حاصل از اين پژوهش گوياي اين است كه در تربيت جنسي اسلام به‌خصوص در آيات قرآن شيوه بياني مأخوذه جهت طرح مسائل جنسي تماماً مشحون از عفت كلام، نزاهت گفتار و نهايت ادب است و گفتار الهي با بلاغتي تام و شيوا ايرادشده و گزينش الفاظ و جملات كناياتي به‌نحوي است كه كلام الهي عاري از هرگونه لفظ صريح، مستهجن و زشت در اين امور باشد. اين شيوه بياني از صفت حيا و ستاريت خداوند سرچشمه گرفته و در آيات قرآن متبلور شده و بايد به‌عنوان الگويي مطلوب و مهم در حيطه مسائل تربيتي و اخلاقي موردتوجه همگان قرار گيرد.