تاثير كريستال مايع بر ويژگي هاي پلاسمون پلاريتون هاي سطحي

چالش‌هاي موجود در كوچك‌سازي مدارهاي مجتمع فوتونيك به دليل مشكلات ساخت و پديده‌هايي كه درسيستم‌هاي مقياس نانو وجود دارند، سبب شده‌اند كه نانوساختارهاي پلاسمونيك و كاربرد امواج پلاسمونيك توجه زيادي را به خود جلب كنند. استفاده از كريستال‌هاي مايع در دستگاه‌هاي پلاسمونيك به كنترل انتقال، بازتاب، پراكندگي و جذب امواج نوري در نانوساختارهاي پلاسمونيك كمك مي‌كند. در اين مقاله به بررسي تأثير كريستال مايع بر ويژگي‌هاي پلاسمون پلاريتون‌هاي سطحي در دو حالت الف) وجود كريستال مايع، ب) عدم وجود كريستال مايع در مرز مشترك فلز طلا، پرداخته شده است. نتايج اين مطالعه نشان مي‌دهد كه نانو ساختار‌هاي طلا در حضور كريستال مايع، در مقايسه با قطعه خالي از كريستال مايع مي‌تواند به صورت فعال‌تري به نور اپتيكي پاسخ دهد. با تاباندن نور بر قطعه اپتيكي، براثر برهمكنش قوي بين پلاسمون‌هاي سطحي در مرز مشترك دو محيط، طيف جذبي شديدي خواهيم داشت كه در حالت سمت‌گيري هموتروپيك كريستال مايع به صورت يك قله تشديد در طول موج‌هاي كوتاه‌تر مشاهده مي‌شود. طول موج تشديد پلاسمون‌هاي سطحي نسبت به تغييرات ضريب شكست حساس است. به عبارتي با افزايش ضريب شكست محيط اطراف، قله طيف جذبي به سمت طول موج‌هاي بلند جابه جا مي‌شود.