مطالعه ي مروري الگوي نشاط و شادماني از منظر آموزه هاي دين مبين اسلام در مقايسه با رويكردهاي روانشناسي

امروزه شادي به عنوان يك معيار اصلي در تشخيص سلامت رواني محسوب مي‌شودشادي و نشاط از مهمترين نيازهاي رواني بشر و نيز عاملي براي رشد و موفقيت است و به دليل تأثيرات عمده اي كه بر زندگي افراد دارد، همواره مورد توجه بوده است.آدمي از ديرباز به دنبال اين بوده كه چگونه مي تواند بهتر زندگي كند، چه چيزي بيشتر رضايتش را فراهم ميكند و با چه سازوكارهايي مي تواند از زندگي در اين دنيا لذت ببرد(ديكي ، 1999).علوم روانشناختي به عنوان يكي از شاخه هاي اصلي علوم انساني در صورتي مي تواند كارآيي خود را نشان دهد كه بتواند با نظريه هاي فرهنگي و بومي به سوالات اساسي در رابطه با مسائل رواني مردم كشورمان پاسخ گويد و در رشد و ارتقاي فرهنگي، معنوي و رواني مردم اين مرزو بوم كارا و موثر باشد. مسائل روانشناختي مردم جدا از مسائل فرهنگي، وضعيت اقتصادي سياسي، باورهاي مذهبي آنان نمي‌تواند، مطالعه شود . با توجه به اينكه بومي سازي علوم روانشناختي و رفتاري يكي از اصول مهم در حوزه ي علم و دانش است ، تدوين گر اين مقاله در صدد است تا مباني و اصول نشاط و شادماني را در آموزه هاي دين مبين اسلام را مرور كرده و خلاصه اي از آن را به رشته ي تحرير در آورد.