اثربخشي آموزش ارتباط مؤثر بر سبك هاي دلبستگي، نشاط اجتماعي و نگرش به عشق در زوجين

هدف از پژوهش حاضر، تعيين اثر بخشي آموزش ارتباط موثر بر سبك هاي دلبستگي، نشاط اجتماعي و نگرش به عشق در زوجين است. اين پژوهش، از لحاظ هدف، يك پژوهش كاربردي و به لحاظ روش يك پژوهش نيمه آزمايشي با پيش آزمون-پس آزمون (مداخله اي) به همراه گروه كنترل مي باشد. جامعه آماري شامل كليه زوجين مراجعه كننده به كلينيك مشاوره انتخاب در تهران كه حدود 100 نفر تخمين زده شده كه با استفاده از جدول مورگان 80 نفر به عنوان نمونه در نظر گرفته شد، كه از اين بين شركت كنندگان داوطلب براي شركت در دوره تعداد 30 نفر به روش نمونه گيري به صورت غير تصادفي در دسترس انتخاب و به شكل تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه گمارش شد. ابزار گردآوري داده ها اجراي پروتكل مهارتهاي ارتباطي براساس امامي نائيني(1385)، پرسشنامه سبك هاي دلبستگي كولينز و ريد(1990)، پرسشنامه شادكامي آكسفورد(2001) و پرسشنامه نگرش به عشق لي (1986) بود. تجزيه و تحليل داده هاي جمع آوري شده به دو روش توصيفي و استنباطي از نرم‌افزار SPSS21 انجام شد. روش آماري تحليل داده ها، تحليل كواريانس بود. در اين پژوهش، از آمار توصيفي براي محاسبل ميانگين و انحراف معيار متغيرهاي پژوهش و نشان دادن فراواني و نمودارهاي مربوط به آن استفاده شد و از آمار استنباطي به منظور بررسي فرضيه‌ها استفاده گرديد.نتايج نشان داد كه ارتباط موثر بر سبك هاي دلبستگي، نشاط اجتماعي و نگرش به عشق در زوجين اثربخش است.