اثربخشي سايكودرام بر خود تنظيمي هيجاني و بهزيستي روانشناختي در افراد داراي اختلال شخصيتي نمايشي

هدف پژوهش حاضر اثربخشي سايكودرام بر خود تنظيمي هيجاني و بهزيستي روانشناختي در افراد داراي اختلال شخصيت نمايشي بود. حجم نمونه‌ 30 نفر از افراد با اين اختلال بودند كه به صورت در دسترس از جامعه آماري (يكي از مراكز مشاوره) گزينش شدند. ابزار گردآوري اطلاعات شامل خلاصه اي از پروتكل سايكودرام،پرسشنامه‌ تنظيم هيجاني گرنفسكي، كريج و اسپينهاون (2001) و بهزيستي روانشناختي ريف (1980) بود. تجزيه و تحليل داده هاي جمع آوري شده، به دو روش توصيفي و استنباطي از طريق نرم افزار SPSS22 انجام شد. در اين تحقيق از آمار توصيفي براي محاسبه ميانگين و انحراف معيار متغيرهاي تحقيق و نشان دادن فراواني و نمودارهاي مربوط به آن استفاده شد و از آمار استنباطي به منظور بررسي فرضيه هاي تحقيق استفاده گرديد. قبل از آزمودن فرضيه‌ها، مفروضه‌ نرمال بودن توزيع داده‌ها از طريق آزمون كولموگروف-اسميرنف انجام شد. سپس مفروضه همگني واريانس‌ها از طريق آزمون لوين در تمام متغيرهاي دو گروه بررسي شد. براي گزارش نتايج از معناداري آزمون هاي آماري مورد نظر و اندازه از اثر متغير مستقل استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده هاي آمار استنباطي از تحليل كوواريانس چند متغيره و تك متغيره استفاده شد. نتايج نشان داد كه سايكودرام بر خودتنظيمي هيجاني و بهزيستي روانشناختي در افراد داراي اختلال شخصيت نمايشي اثربخش است. با توجه به شدت اثر، درمان سايكودرام بر بهزيستي روانشناختي افراد داراي اختلال شخصيت تاثير بيشتري نسبت به خودتنظيمي هيجاني دارد.