اثر بخشي معنا درماني بر استرس و شفقت بر خود و احساس تنهايي درزوجين

هدف از انجام اين پژوهش اثربخشي معنا درماني بر استرس، شفقت بر خود و احساس تنهايي در بيماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگير بود. طرح تحقيق نيمه آزمايشي با پيش آزمون- پس آزمون با گروه كنترل مي باشد. جامعة آماري كلية زوجين مراجعه كننده به مراكز مشاوره و راهنمايي منطقه 2 شهر تهران در شش ماه دوم سال 1400 را بودند. نمونة آماري شامل 30 نفر از مراجعه كنندگان به دو مركز مشاوره با تقسيم بندي 15 نفر براي هر كدام از گروه هاي آزمايش و كنترل بود. ابزار گردآوري داده‌ها شامل پرسشنامه هاي استرس كوهن (1983)، شفقت به خود نف (2003)، احساس تنهايي راسل (1980) و پروتكل معنادرماني بر اساس چارچوب طرح درماني اندرسون، بلر و هوتزل بود. داده هاي پژوهش با استفاده از نرم افزار بسته آماري در علوم اجتماعي، نسخه 21 SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. در قسمت توصيفي داده ها از شاخص هاي آماري ميانگين و انحراف معيار، در مراحل پيش آزمون و پس آزمون استفاده شد. همچنين به منظور بررسي نرمال بودن متغيرهاي پژوهش از آزمون كالموگروف اسميرنف و به منظور بررسي تجانس واريانس ها از آزمون لوين استفاده گرديد. در قسمت استنباطي داده ها نيز به منظور مقايسه ميانگين نمرات دو گروه آزمايش و كنترل و اثر نمرات پيش آزمون و ساير متغير هاي مداخله گر بر پس آزمون، از تحليل كوواريانس يك متغيري و چندمتغيري استفاده شد.